Przez dekady wychowywano kobiety w jeden społecznie akceptowalny sposób, którego kwintesencja kryła się pod stwierdzeniem – “złość piękności szkodzi”. Innymi słowy miałyśmy być ciche, uśmiechnięte, spokojne, nie wychylać się, nie ryzykować za bardzo.
Dziewczynka miała być dziewczyńska. Dlatego wiele z nas zamiast się złościć zaczęła płakać…z bezsilności. Jednak do czasu. Przez dekady nie zapomniałyśmy, jak wygląda nasza “ciemna strona”. A ta raz rozzłoszczona wyje jak zranione zwierzę. Rzuca się na ślepo i nie daje za wygraną. Podstawiona do muru reaguje jednoznacznie. Bo kobieta zmienną jest, a raz wkur…nie odpuszcza.
Tylko zanim się naprawdę wkurzy najpierw zacznie niszczyć siebie. Zazwyczaj bowiem kobiecy gniew kierowany jest do środka. I działa przeciw sobie. Dlaczego?
O kobiecym gniewie
Gniew to emocja niezwykle trudna do kontrolowania. To silne uczucie niezadowolenia lub agresji. Jednak bardzo ważna, bo informuje nas o tym, że nasze granice zostały naruszone. Wskazuje, że coś jest nie tak, że trzeba działać. W obronie siebie czy swoich najbliższych.
Gniew przygotowuje nas na konfrontację. To wyraz niezgody na czyjś atak, próby poniżenia, krytyki, niesprawiedliwość, krzywdę psychiczną lub fizyczną.
Co ciekawe gniew pobudza w nas kreatywność. Sprawia, że jesteśmy bardziej twórcze i pomysłowe.
Jednak kobiety nauczone zostały, że gniew jest zły. Dlatego większość z nas zamiast zdrowo się gniewać, kieruje złość przeciwko sobie. Kobieca złość często kieruje się ku sobie lub uwidocznia się w innym niekontrolowanym miejscu. Skutek? Kobiety częściej niż mężczyźni cierpią na migreny i depresje.
Nieokazywanie trudnych emocji sprawia, że kobiety czują się słabe, zmęczone i brak im ochoty na życie.
Kobiety też się gniewają
Gniew kojarzy się z męskością. Badania wśród najmłodszych dzieci pokazują, że maluchy kojarzą złość z męskimi twarzami.
Podobny schemat nadal funkcjonuje w wielu rodzinach, gdzie gniew utożsamiany jest z męskim uczuciem. Dlatego właśnie mocne emocje wzmacnia się u chłopców, a te uważane za miękkie wśród dziewczynek.
Badania pokazują, że dziewczynki zniechęca się do wyrażania złości, a nawet do jej rozpoznawania u siebie. Niestety jest coś jeszcze – u dziewcząt często asertywność jest mylona z agresją.
Jeśli dziewczynka w szkole broni się, ma własne zdanie, rywalizuje z innymi jest często określana przez dorosłych jako niegrzeczna. U chłopców z kolei te same zachowania uważane są za objawy przywódcze. Sytuacja nie zmienia się z biegiem czasu. W trakcie badań wykazano, że kobietom nie daje się przyzwolenia do gniewu w pracy. Gdy wyrażają to uczucie, uznawane są za niestabilne emocjonalnie. Z kolei w kontekście mężczyzn mówi się w takiej sytuacji o silnym charakterze.
Co ciekawe, gdy już kobieta wybucha to zazwyczaj z ogromną mocą. Dużo trudniej się jej uspokoić, bywa często bardziej agresywna od mężczyzn, a w swoich działaniach nieobliczalna. A to wzbudza lęk otoczenia.
Tłumiona złość nie znika. Ona kumuluje się i wybucha w niekontrolowany sposób. Niewyrażany Kobiecy gniew często jest przyczyną wielu chorób kobiet – zaburzeń odżywiania, chronicznego zmęczenia, bólu a nawet chorób autoimmunologicznych.
Badania wykazały, że kobiety złoszczą się, jednak społeczeństwo bardzo krytycznie ocenia kobiecą złość. Zmiana pokoleniowa może jednak przynieść rewolucję w tym zakresie.
Żmija kąsa z ukrycia
Niekiedy złość zamienia się w agresję. U kobiet rzadko jest ona wyrażona wprost. Często pochodzi z ukrycia, jak ta żmija, która gdzieś pełza po krzakach i wysuwa się z nich niepostrzeżenie, aby kąsać.
Kobiety często zamiast agresji wprost wybierają, najczęściej nieświadomie, bierną agresję. Ute Ehrhardt w klasycznym już poradniku
” Grzeczne dziewczynki idą do nieba, niegrzeczne idą tam, gdzie chcą” pisze: “Kobiety często bywają zazdrosne lub zawistne. Swoje agresywne uczucia ukrywają jednak tak długo, aż przestaną nad nimi panować i uczucia te wybuchają w sposób zupełnie niekontrolowany, jak wulkan (…). Okazja jest przeważnie błaha, jakiś drobiazg, kropla, która przepełniła czarę” (strona 25).
Często tak to wygląda. Zdenerwowana kobieta milczy, później rzuca komentarzami, kąsa z ukrycia, a potem wybucha z byle powodu i wygląda to tak, jakby robiła z igły widły. Zamiast reagować od razu i stawiać granice na samym początku, czekamy zbyt długo, aby przemówić.
Jak przestać sabotować samą siebie?
- Nie bój się własnej złości.
- Wyrażaj asertywnie sprzeciw.
- Nie bój się złości innych osób.
- Nie musisz być zawsze miła.
- Masz prawo się zdenerwować.
A jeśli Twój gniew ma Ci coś ważnego do powiedzenia?
Zapisz się na newsletter Kobiety To My. Będą tam teksty o kobiecych emocjach, relacjach, granicach, samoakceptacji i o tym, czego uczymy się dopiero wtedy, gdy przestajemy być „grzeczne” za wszelką cenę.
Bez udawania. Po kobiecemu.
[Zapisuję się na newsletter →]
