Tylko spokój nas uratuje. I to nie jest banał

Im mamy więcej lat, tym bardziej doceniamy spokój. Jednak niekoniecznie w znaczeniu ciszy i niezawracania głowy (też, ale nie tylko), ale przede wszystkim w wydaniu – jestem tu, gdzie powinnam być i robię to, co jest dla mnie dobre. Znalazłam swoje przeznaczenie i miejsce na ziemi, dlatego jestem spokojna. Nie walczę na oślep, nie buntuje się bez sensu. Koncentruje się na celu, który mam przed sobą. Bo tylko spokój nas uratuje?

Dlaczego spokój jest dziś tak trudny do osiągnięcia?

Żyjemy w świecie, który ciągle czegoś od nas chce. Najczęściej natychmiastowej odpowiedzi, reakcji, dostępności, gotowości. Telefon dzwoni, powiadomienia migają, a głowa nie ma kiedy odpocząć. Nic dziwnego, że spokój stał się luksusem, czyli czymś, co trzeba świadomie wybrać, a nie czymś, co „po prostu jest”. Tu niezbędna jest samoświadomość, żeby nie dać się temu, co serwuje nam świat…

Spokój nie przychodzi sam. Trzeba mu zrobić miejsce

Niestety łatwo w tym momencie wpaść w pułapkę. I uwierzyć, że na spokój trzeba sobie zasłużyć…

Tymczasem spokój nie pojawia się wtedy, kiedy wszystko w życiu się ułoży. On pojawia się wtedy, kiedy przestajesz walczyć ze wszystkim naraz. Kiedy odpuszczasz to, co Cię męczy (zajrzyj – odpuściłam i świat się nie zawalił). Kiedy przestajesz udowadniać, że dasz radę więcej niż człowiek powinien.

To jest ta dorosłość, która naprawdę zmienia życie…

Co nosisz w sobie?

Pamiętacie przypowieść o dwóch wilkach?

Pewien stary Indianin Cherokee nauczał swoje wnuki. Powiedział im tak:

– Wewnątrz mnie odbywa się walka. To straszna walka.

Walczą dwa wilki: jeden reprezentuje strach, złość, zazdrość, smutek, żal, chciwość, arogancję, użalanie się nad sobą, poczucie winy, urazę, poczucie niższości, kłamstwa, fałszywą dumę i poczucie wyższości. Drugi to radość, zadowolenie, zgoda, pokój, miłość, nadzieja, akceptacja, chęć zrozumienia, hojność, prawda, życzliwość, współczucie i wiara.

Taka sama walka odbywa się wewnątrz was i każdej innej osoby.

Dzieci myślały o tym przez chwilę, po czym jedno z nich zapytało:

– Dziadku, a który wilk wygra?

– Ten, którego nakarmisz – odpowiedział stary Indianin.

Można to przedstawić inaczej. Niektórzy z nas uważają, że gdy świat zewnętrzny będzie taki, jak pragniemy, poczujemy spokój. Gdy wszystko się uda, ułoży, dobrze zakończy, w końcu odpoczniemy. Praktyka pokazuje jednak coś odmiennego, całkiem inny kierunek drogi, jaka jest przed nami. Powinniśmy ją przemierzać nie od świata do nas samych, ale od naszej duszy do świata.

Najpierw powinniśmy znaleźć w sobie spokój, by wszystko co wokół nas również przyniosło nam ukojenie. Innymi słowy – znajdź spokój, a wszystko inne się ułoży.

Jak znaleźć spokój? 6 prostych kroków, które naprawdę działają

1. Zwolnij tempo, choćby o 10%. Nie musisz robić rewolucji. Wystarczy, że przestaniesz się spieszyć tam, gdzie nie trzeba.

2. Ogranicz bodźce. Telefon, social media, powiadomienia: to wszystko kradnie Ci uwagę i energię. Korzystaj z nowoczesnych technologii świadomie a nie bezrefleksyjnie.

3. Wybieraj ludzi, przy których oddychasz. Spokój jest zaraźliwy, ale niestety chaos też.

4. Rób jedną rzecz naraz. Wielozadaniowość to mit, który wykańcza psychicznie.

5. Daj sobie prawo do odpoczynku. Nie musisz zasłużyć na przerwę. Odpoczynek to nie nagroda, ale to realna potrzeba.

6. Zadaj sobie pytanie: „Czy to naprawdę jest ważne?” W 80% przypadków odpowiedź brzmi: nie.

Spokój po 40 smakuje inaczej

Po 40 zaczynasz rozumieć, że spokój to nie nuda. To wolność, wybór i świadomość, że nie musisz już nikomu nic udowadniać. I że Twoje życie nie musi wyglądać jak wyścig, żeby było wartościowe.

Zaakceptuj siebie. Tylko spokój nas uratuje?

Spokój to nie brak złości, smutku, rozczarowania. To akceptacja siebie w każdym wydaniu. Wiara, że nawet trudne momenty nie trwają wiecznie. To przyzwolenie, by poczuć to, co czujemy – w pełni. I nie kumulowanie w sobie emocji, ale wyrażanie ich w kontrolowany, nieraniący innych sposób. To umiejętność wsłuchiwania się w swoje emocje – nawet te trudne – one zawsze coś ważnego nam mówią, nie zagłuszajmy tego głosu, słuchajmy. Z szacunku do siebie dajmy mówić naszym uczuciom.

Nie da się czuć spokoju przez cały czas. To niewykonalne. Spokój wewnętrzny nie jest synonimem braku złości, czy smutku, wynika z akceptacji zmiennego życia i swoich braków.

A Ty? Kiedy ostatnio czułaś prawdziwy spokój? Napisz w komentarzu. Twoje doświadczenie może pomóc innej kobiecie.