Ciągle się spieszymy. Pędzimy i gonimy. Wydaje się nam, że tak trzeba, że nie ma innego wyjścia. Czasami osiągamy to, co chcemy i wtedy nierzadko, ku wielkiemu zaskoczeniu, czujemy pustkę. Po drodze tracimy bowiem coś istotnego. Związki, rodzinę, zdrowie, szacunek do siebie. Niby mamy to, co chcemy, a to jednak nie jest to, co sobie wyobrażałyśmy. Bo życia nie da się oszukać. Życie potrzebuje mnóstwo czasu. I gdy nie mamy czasu na życie to…ono nam umyka, przepływa niezauważenie między palcami. Tracimy je. Dosłownie! Rozwiązaniem, choć nie tak popularnym jak na to zasługuje, jest zmiana optyki. W myśl zasady – wolniej jedziesz, dalej zajedziesz…Czyli nie spiesz się tak bardzo! Żeby nie napisać spiesz się powoli.
Dlaczego tak bardzo się spieszymy?
Zaczyna się od ambicji. Zachłyśnięcia życiem. Poczucia, że chcemy więcej i więcej. Lepiej niż kiedyś.
Ambicja sama w sobie nie jest zła. Problem rośnie do ekstremalnych rozmiarów, gdy staje się naszym jedynym paliwem. Gdy zamiast żyć, zaczynamy „odhaczać”, a każdy dzień jest wyścigiem, a nie doświadczeniem. Po 40 coraz wyraźniej widać, że tempo, które kiedyś nas niosło, dziś zaczyna nas wypalać. Organizm nie jest maszyną, upomina się o swoje i w sumie dobrze…Tylko czy umiemy usłyszeć, co mówi do nas ciało? I czy rozumiemy maksymę – wolniej jedziesz, to dalej zajedziesz, czy raczej tę myśl podsunie nam dopiero wypalenie i chroniczne zmęczenie po 40?
Pułapka gonienia za lepszym życiem
My pragniemy lepszego życia dla siebie i swoich bliskich. Chodzi przecież o to, żeby było wygodniej, bezpieczniej, piękniej.
Dlatego pracujemy na to, spędzamy mnóstwo czasu na realizacji planów. I dobrze. Życie przecież jest po to, żeby spełniać marzenia. Niestety po drodze napotykamy wiele pułapek. To dziury, w które bezsensownie wpadamy i potem latami próbujemy się z nich wygrzebać.
W pogoni…w biegu… jesteśmy w stresie i to ciągłym samonakręcającym się niczym sprężyna bez końca. Organizm pozostaje w stanie przeciążenia, pełnej gotowości.
Trzeba motywować się, żeby mieć siły, żeby wytrzymać. Nie zawsze jest siła, żeby spojrzeć na bok, zainteresować się na dłużej bliskimi osobami. Uważamy, że jakoś to będzie. Wszelkie przystanki, odpuszczanie, przystanięcie choćby na chwilę to strata czasu. A na to nie możemy sobie pozwolić.
Dlatego biegniemy dalej. Uspokajając sumienie, że to jeszcze tylko chwilka, jeszcze tylko, a…końca nie widać.
Pułapka „jeszcze tylko…”: jak niszczy relacje i zdrowie
Ambicja ma to do siebie, że działa uzależniająco. Tak jak pragnienia. Gdy raz się zacznie, trudno przestać. Bo jak to w życiu: zawsze jest coś do zrobienia i tylko nieliczni potrafią zrozumieć sens i drugie dno tego stwierdzenia.
Większość gubi równowagę, traci spokój, a wraz z nim poczucie bezpieczeństwa.
To dlatego po latach, kilku lub kilkunastu rozpadają się nawet najpiękniejsze związki, małżeństwa się rozstają, dzieci nie lubią swoich rodziców, rodzina nie umie spędzać ze sobą czasu, często jest poczucie obowiązku, ale nie ma przyjemności z bycia razem.
A życie umyka i nikt nie pamięta – wolniej jedziesz, to dalej zajedziesz
Są coraz rzadsze spotkania. I coraz mniej chęci.
Ludzie się nie znają. Tańczą na weselach. Choć i tak częściej się rozwodzą. Płaczą na pogrzebach. Kwiaty tu, kwiaty tam. Tylko inne wstążki.
Rozpaczają może niekoniecznie z powodu tego, kogo nie ma już wśród nas, ale nad samymi sobą. Śmierć staje się faktem, a nie panią na wiecznych wakacjach z dala od domu.
Żałują straconych szans, przegapionych okazji, tego, co już nie wróci. Że dali się nabrać na „jeszcze tylko”…i ustawiczny pęd za tym, co ma być ważne, a okazuje się w gruncie rzeczy najmniej istotne.
„Jeszcze tylko” to najgroźniejsze kłamstwo, jakie sobie serwujemy.
Bo ta „chwilka” nie jest mgnieniem oka, ona trwa latami. Wchodzi w życie i staje się rutyną.
Odkładamy życie na później, a później… nie nadchodzi.
Dzieci dorastają, relacje stygną, ludzie się nie poznają. Ciało wysyła sygnały alarmowe, a potem mówi game over. Światła gasną. Kwiaty kwitną na łące, gdzieś motyl machał skrzydłami, dziecko płacze, sąsiadka tłucze kotlety.
Ludzie umierają, jest smutek, nostalgia i rozmowy o świecie, który dalej trwa. Potem ktoś na cmentarzu stawia świeczkę równo, ładnie, czasem pieli chwasty, bo znowu zarosły, ale na zadumę nie ma czasu.
Wchodzi do znanego kołowrotka.
Pustka.
Cisza.
Uspokajający rytm.
Bicie serca.
Schemat.
Z pustym wzrokiem niezmiennie wciąż wierzymy, że damy radę, że wytrzymamy, że to normalne, że u nas będzie inaczej, że “jeszcze tylko” i będzie dobrze.
Nie jest inaczej niż u tych “innych”, tamtych. U tych, co mieli pecha. To kosztuje więcej, niż chcemy przyznać. I to zawsze. Teraz. Nie później.
Najdzielniejsi odchodzą pierwsi: to brutalna lekcja życia
Jeszcze mógł pożyć, a odszedł tak szybko. Miała czas, miała dla kogo żyć, dzieci małe…Dopiero zaczynała życie…Niestety los chciał inaczej.
Los, Bóg, przeznaczenie? Każdy swoje pytania a czasami oskarżenia kieruje w inną stronę. Jedni z wściekłością, drudzy z trwogą, ogarniającym lękiem, do szpiku kości, chłodem dotykającym najgłębszych zakamarków serca.
Odchodzą ludzie młodzi, energiczni i ambitni. Jedni mówią, że zabija ich ambicja, nadmierna praca, brak równowagi, próby oszukiwania systemu, poczucie, że jestem wyjątkowo silna/silny, dam radę, że jeszcze trochę. Kto jak nie ja?
Po 40 potrzebujesz czegoś innego niż kiedyś
Niestety rzeczywistości nie da się oszukać. I żadne nasze zaklinanie rzeczywistości nie daje rady.
Czasami, a właściwie chyba zawsze, osoby zbyt ambitne, typowi perfekcjoniści, na tym mocno tracą. Bo może osiągają sukcesy w pracy, ale nie w życiu. Nie da się bowiem ciągle żyć kosztem czegoś.
Przychodzi taki czas, że dla dobra swojego i bliskich trzeba umieć wyluzować, odpuścić.
Nauczyć się, jak odpoczywać. Nauczyć się dystansu. Nie brać wszystkiego tak na serio.
Powiedzieć teraz ja. Robię to dla siebie. I to nie kwestia egoizmu, ale pragmatyzm. Chcę długo żyć. Dlatego już nie ścigam się i nie biegnę za wszelką cenę. Bo już miałam czas się zorientować, że najdzielniejsi odchodzą jako pierwsi. Nie chcę
być jednym z nich. Ja tak nie chcę. Po prostu.
Zmierzam do celu, ale spokojniej. Dojdę bez zadyszki. Później, ale dojdę…razem z bliskimi mi osobami.
Nie żałując, że przespałam część życia.
Jak zwolnić tempo po 40, żeby naprawdę żyć? 5 prostych kroków
To teraz konkrety, bo bez nich nie miałoby sensu mówić wolniej jedziesz, to dalej zajedziesz.
Co warto zrobić?
- Wprowadź jeden „wolny rytuał” dziennie: kawa bez telefonu, 10 minut ciszy, spacer.
- Oceń swoje „muszę”: połowa z nich to tak naprawdę „mogę, ale nie muszę”.
- Zrób miejsce na odpoczynek: wpisz go w kalendarz jak spotkanie.
- Zamień perfekcję na „wystarczająco dobrze”: to najzdrowsza decyzja po 40.
- Zatrzymuj się, zanim padniesz: nie po fakcie. Profilaktyka, nie gaszenie pożarów.
Zrozumiałam jedno: nie chcę być bohaterką, która wszystko dźwiga, a potem nagle znika. Nie chcę być „najdzielniejsza”. Chcę być obecna. Chcę żyć długo, spokojnie, świadomie. I dojść do celu bez zadyszki: razem z tymi, których kocham. Wolniej, ale dalej.
Jeśli czujesz, że biegniesz za szybko — zobacz też:
👉 Dlaczego kobiety po 40 są zmęczone?
👉 Jak przestać się poświęcać w relacjach?
👉 Jak odzyskać równowagę w codziennym życiu?
Jeśli czujesz, że też żyjesz w biegu, napisz koniecznie w komentarzu, co chciałabyś zmienić. A jeśli chcesz więcej takich tekstów, dołącz do newslettera.
