Kobiety nie potrafią myśleć o sobie? Psychologiczna prawda, o której nikt nie mówi

Przez lata żyjemy w cieniu. Własnym cieniu. Same się w nim urządzamy. Karnie idziemy do kąta, uważając, że tam właśnie jest nasze miejsce. W blasku jupitera stawiamy natomiast dzieci, męża, rodziców. Służymy innym, przychylamy nieba. Mówimy, że tak robimy, bo kochamy. Nie wyobrażamy sobie inaczej.

Aż przychodzi moment przebudzenia. Kiedy wewnętrzne magazyny się wyczerpują i nie mamy już z czego dawać, bo same już nie mamy. I nagle się okazuje, że jest coś więcej niż inni. Jesteśmy my. I czas dojrzeć i to zrozumieć, zanim będzie…za późno.

Dlaczego kobiety nie potrafią myśleć o sobie – psychologiczne przyczyny

Nikt nie lubi cierpiętnic, a cierpiętnicami stajemy się, gdy o sobie zapominamy. Nikt nie docenia poświęcania się. Ba, nikt go tak naprawdę nie potrzebuje. Oczywiście szybko przyzwyczajamy się do dobrego, lubimy korzystać, gdy inni są za dobrze. To naturalne. Problem w tym, że tych cichych, karnie wykonujących swoje obowiązki kobiet nikt nie rozumie. I nikt tak naprawdę nie docenia. Tymczasem kobiety nie myślą o sobie…

Po latach, gdy w końcu padają na twarz ze zmęczenia i zniechęcenia, wołając o uwagę i docenienie ich poświęceń, otoczenie unosi brwi ze zdumienia. Ale jak? Ty naprawdę tyle się męczyłaś, tak źle Ci było przez te wszystkie lata? Czemu nie tupnęłaś nogą? Czemu się nie zbuntowałaś?

I niezrozumienie w skali „hard” gotowe. Bo kobieta dowiaduje się, że nikt nie dostrzegał, jak bardzo było jej ciężko to raz. Ale to, że dowiaduje się, że wcale nie musiała tego wszystkiego robić to dwa. Niedocenienie jej wysiłków i ocena ich jako niepotrzebnych jest zdecydowanie boleśniejsze niż cokolwiek innego. Po prostu nie do zniesienia.

Dlaczego kobiety stawiają innych na pierwszym miejscu? Dlaczego to robią, skoro tak bardzo im to nie służy? Oto temat na dłuższą lekturę pod tytułem kobiety i poczucie winy oraz kobiety i wypalenie emocjonalne. 

W tym momencie wart zajrzeć do tego artykułu: Asertywność to często coś więcej niż myślisz

Idźmy jednak dalej.

Facet nie chce służącej, chce królowej

Niektóre kobiety w głębi serca mają tak niskie poczucie własnej wartości, że sądzą, że jedynym sposobem na siebie jest usługiwanie innym. Chcą robić tak wiele, żeby ich najbliższym niczego nie brakowało. Pragną być idealne, niezastąpione. Dlatego siekają codziennie warzywa na sałatkę, pieką babeczki, prasują idealnie skarpetki, i wybierają najlepsze ekologiczne owoce, zamawiając je z wielkim trudem.

Są doskonałymi strategami, idealnie wszystko planują. Dom lśni, w lodówce zawsze jest to, co trzeba, a na półkach w szafach ubrania, które tylko czekają na założenie.

Problem w tym, że do dobrobytu szybko się przyzwyczajamy. A ludzki mózg działa w ten sposób, że nie znosi, gdy osoba, która zawsze wszystko robiła dobrze, raz nawali.

Wystarczy raz czegoś nie zrobić i będzie niedobrze. Z drugiej strony takiej idealnej niełatwo pozytywnie zaskoczyć najbliższych, bo każdy jej miły gest będzie odbierany jako oczywistość. Kobieta zbyt dobra i pracowita niestety wpada w swoje własne sidła i nawet o tym nie wie.

To dlatego mężczyzna życia zachwyca się wypiekami mamusi (która rzadko coś przyrządza), chociaż w domu ma dużo lepsze…na co dzień. To dlatego on zauroczy się mroczną współpracownicą, która raz, ten jedyny raz… okaże się milsza niż zwykle. Dostanie coś, o czym zapomniał – ekscytację, nieprzewidywalność. Gdy zauroczy się jej pewnością siebie i szacunkiem przepadnie na dobre i ku zaskoczeniu wszystkich zostawi tę, która mu zawsze i wszystko. Pójdzie do tej, która będzie wymagała, by on sam sobie prasował gatki, bo ona nawet nie weźmie pod uwagę, by za taką głupotę się brać. Nie ona jest od tego i nie jej delikatne rączki. Zresztą kto słyszał, by prasować majty? No kto? Jego była, hehe.

Zaczynasz myśleć o sobie

Na szczęście kobiety z czasem mądrzeją i zaczynają rozumieć, jak przestać być dobrą dziewczynką.  Uświadamiają sobie, że jedną z ważniejszych rzeczy, jaką muszą nauczyć się robić to myśleć o sobie. Od tego wszystko się zaczyna.

Szacunek.

Miłość.
Docenienie.

Jeśli kobieto, nie docenisz się, nikt Cię nie doceni. Jeśli nie będziesz się szanować, nikt Cię nie uszanuje. I na koniec jeśli nie będziesz się kochać, to już wiesz…co to znaczy. Wiesz, prawda?

FAQ – dlaczego kobiety nie myślą o sobie?

Dlaczego kobiety mają problem z myśleniem o sobie?

Psychologowie wskazują, że to efekt wieloletniej socjalizacji: dziewczynki od małego uczone są opiekuńczości, ustępliwości i stawiania innych na pierwszym miejscu. W dorosłości zamienia się to w automatyczne poświęcanie siebie.

Czy kobiety częściej odczuwają poczucie winy niż mężczyźni?

Tak, badania pokazują, że kobiety mają wyższy poziom tzw. „guilt proneness”, czyli skłonności do poczucia winy. Wynika to z wychowania, presji społecznej i oczekiwań kulturowych.

Dlaczego kobiety stawiają innych na pierwszym miejscu?

To połączenie wzorców rodzinnych, presji społecznej i lęku przed oceną. Kobiety często czują, że „dobra kobieta” to ta, która dba o wszystkich, a o sobie myśli na końcu.

Czy myślenie o sobie to egoizm?

Nie. To zdrowa forma dbania o granice i dobrostan psychiczny. Egoizm to branie kosztem innych; dbanie o siebie to równowaga, nie krzywda.

Jak kobieta może zacząć myśleć o sobie bez poczucia winy?

Najskuteczniejsze są małe kroki: krótkie momenty tylko dla siebie, świadome odmawianie, zauważanie automatycznych reakcji i praca nad przekonaniem „muszę zasłużyć na odpoczynek”.

Skąd bierze się perfekcjonizm u kobiet?

Z wychowania w roli „grzecznej dziewczynki”, która ma być idealna, cicha, pomocna i bezproblemowa. Perfekcjonizm to często mechanizm obronny przed krytyką. Koniecznie przeczytaj, żeby nie robić tego samego swojej córce: Wychowuj córkę na nie-grzeczną. Dlaczego?

Czy kobiety są bardziej narażone na wypalenie emocjonalne?

Tak, bo łączą wiele ról jednocześnie: zawodową, domową, opiekuńczą i emocjonalną. Często są „emocjonalnym centrum rodziny”, co prowadzi do przeciążenia.

Jakie są pierwsze sygnały, że kobieta zapomina o sobie?

Przewlekłe zmęczenie, drażliwość, poczucie bycia „niewidzialną”, brak czasu dla siebie, trudność w odpoczynku, a także poczucie winy, gdy robi coś tylko dla siebie.

Jak zacząć stawiać granice jako kobieta?

Od prostych komunikatów: „nie mogę”, „teraz odpoczywam”, „potrzebuję czasu dla siebie”. Granice to nie agresja, ale informacja o własnych potrzebach, do których masz prawo.

Czy można nauczyć się myśleć o sobie w dorosłości?

Tak, to proces, który wymaga świadomości, praktyki i często wsparcia psychologicznego. Mózg jest plastyczny, a nawyki można zmieniać w każdym wieku. I to jest bardzo dobra wiadomość. Prawda?

Co dalej?

Jak pokochać siebie, by żyć dłużej, zdrowiej i szczęśliwiej?

Czy da się zmienić drugiego człowieka? Miłością, akceptacją, wsparciem?

Dlaczego nie umiemy kochać tak, jak chcemy być kochani?