Kryzys wieku średniego? A może przełom?

Czym jest dla Ciebie kryzys wieku średniego? Nie powinnam o tym pisać, bo kryzys wieku średniego nie istnieje*. To termin całkowicie bezpodstawny (więcej na ten temat możecie przeczytać tutaj). Udowodniono, że nie dotyczy określonej grupy osób w danym wieku. Co z tego jednak skoro wiele osób właśnie około 40 urodzin utrzymuje, że przechodzi kryzys. I osoby te mają gdzieś, co ustalili naukowcy. Jak zatem może być odczuwany ten największy ze znanych kryzysów? Co się za nim kryje?

patrzysz w lustro i nie wiesz, co się stało. Gdzie dawna Ty? Widzisz swoje dorastające dzieci i cieszysz się, a jednocześnie tęsknisz za czasem, gdy były małe. Masz wrażenie, że kręcisz się w kółko w poszukiwaniu głębszego sensu.

Kryzys wieku średniego – co naprawdę możemy wtedy czuć?

Określenie „kryzys wieku średniego” jest powszechnie używane, ale nie oznacza formalnej diagnozy ani uniwersalnego etapu życia, który musi pojawić się u każdej osoby po 40. roku życia. Mimo to wiele osób właśnie w okolicach czterdziestki opisuje doświadczenia, które potocznie nazywa kryzysem wieku średniego.

To, co się zatem dzieje się na tym etapie życia bywa mocno charakterystyczne.

Pojawia się myśl.

Sporo za mną. Jestem z wielu rzeczy dumna. Jeszcze więcej się nauczyłam. Życie dało mi w kość, ale to dobrze, bo gdyby nie to, wielu rzeczy bym nie zrozumiała.

Kryzys to w takim rozumieniu poczucie upływu czasu, tego, że konsekwencje pewnych wyborów trwają. I moja przyszłość jest pod wieloma względami już zdeterminowana, ustawiona na danych torach. Pewnie sporo można zmienić, ale wiele osób czuje, że już nie warto. I lepiej płynąć z nurtem.

To także poszukiwanie wyzwań, czegoś, co ubogaci nasze życie. Niby masz tak wiele, ale już nie potrafisz się tym cieszyć. To także potrzeba zmian. Kryzys, choć rzadko na to tak patrzymy, to również szansa.

Kryzys wieku średniego u kobiet – jakie mogą być objawy?

Jeśli używamy określenia „kryzys wieku średniego” potocznie, może ono opisywać bardzo różne doświadczenia. Typowe objawy to:

• poczucie, że życie zbyt szybko ucieka,
• potrzeba zmiany,
• większe zainteresowanie własnymi potrzebami,
• przewartościowanie relacji,
• pytania o sens i kierunek dalszego życia,
• nostalgia za przeszłością,
• potrzeba nowych doświadczeń,
• niezadowolenie z dotychczasowego życia.

Kryzys wieku średniego po 40 – potrzeba zmiany i nowe wyzwania

Kryzys wieku średniego ma formę paniki, desperacji. To poczucie, że oto przed nami ostatnia szansa, ostatnia chwila, żeby coś zmienić. Bo jak nie teraz to kiedy?

Często przybiera formę usilnego odmładzania się poprzez robienie dziwnych rzeczy, które mają nam samym udowodnić, że jeszcze nie jest za późno. To takie odwracanie swojego życia do góry nogami. Łatwo dostrzec, że w tym wydaniu kryzys może nieść wielką wartość, ale też swego rodzaju niebezpieczeństwo.

Kryzys czy zazdrość?

Kryzys wieku średniego paradoksalnie pokazuje nam spore różnice między ludźmi. Hasło to ma tłumaczyć to, co jednym udało się osiągnąć, a innym nie.

Kobieta jest piękna, zadbana, poznaje młodego mężczyznę (dużo młodszego od niej samej) i zachodzi w wieku 40+ lat w ciążę. Mówią, że oszalała, kryzys przechodzi.

Nazywają to kryzysem wieku średniego i nie biorą pod uwagę, że ona może właśnie dojrzała, znalazła w sobie odwagę, by żyć po swojemu. I to wcale nie kryzys. Tylko znak czasów.

PO 40 często rośnie poziom naszej  odwagi. Podejmujemy decyzje, uwzględniając swój komfort. Nie myślimy o tym, co ludzie powiedzą.

A może kryzys wieku średniego to moment powrotu do siebie?

Gra w tenisa, kursy językowe, piękny nowy samochód, odważna fryzura, wysokie obcasy, być może nowy partner. Mówią, że to oznaki kryzysu wieku średniego. A może to coś więcej?

Może gdy dojrzewasz, w naturalny sposób na nowo przyglądasz się swoim pragnieniom, zastanawiasz się, co jest dla Ciebie ważne i czy na pewno to, co kiedyś przed laty uznawałaś za istotne? A może pragniesz zupełnie czegoś innego?

Łatka “kryzysu wieku średniego” często wynika z niezrozumienia mechanizmu. W grę nie wchodzi zachłyśnięcie się życiem, ale przejrzenie na oczy. Otwarcie duszy i umysłu na nowe doświadczenia.

Najczęściej taką zmianę krytykują ci, którzy nie są na nią gotowi, którzy czerpali korzyści z czasów, kiedy zdecydowanie mniej cieszyłaś się życiem.

Bo można wszystko móc i niekoniecznie chcieć. Kryzys wieku średniego to w takim wydaniu szansa na rozkwit, zmianę, powrót do siebie. Dlatego to chyba już nie kryzys, a przełom? Jak sądzisz?

H2: Najczęstsze pytania o kryzys wieku średniego

Czy kryzys wieku średniego naprawdę istnieje?

Określenie „kryzys wieku średniego” funkcjonuje przede wszystkim jako popularne określenie okresu przewartościowania i zmian. Nie oznacza jednak, że każda osoba w określonym wieku musi przejść przez taki kryzys.

W jakim wieku pojawia się kryzys wieku średniego?

Nie ma jednego wieku, w którym musi pojawić się kryzys wieku średniego. Potoczne określenie najczęściej odnosi się do okresu około 40.–50. roku życia, ale doświadczenia poszczególnych osób są bardzo różne.

Jak może wyglądać kryzys wieku średniego u kobiety?

Może wiązać się m.in. z potrzebą zmiany, przewartościowaniem relacji, większym skupieniem na własnych potrzebach, pytaniami o przyszłość czy poczuciem upływu czasu. Nie jest to jednak uniwersalny zestaw objawów.

Czy kryzys wieku średniego może być początkiem pozytywnej zmiany?

Tak. To, co jedna osoba nazwie kryzysem, inna może postrzegać jako moment przewartościowania, większej samoświadomości i podejmowania decyzji zgodnych z własnymi potrzebami.

*Czy kryzys wieku średniego naprawdę istnieje? Badania nie potwierdzają, że jest to uniwersalny etap życia, który czeka każdego po czterdziestce.  źródło , źródło

Lubisz takie teksty?

Zapisz się na newsletter Kobiety to My. Historie, które dają do myślenia, tematy, o których rozmawiamy między sobą, i trochę odwagi do życia po swojemu.

[Dołączam]