Chcesz, żeby Twoje dzieci były zgodne? Traktuj je sprawiedliwie, niezależnie od wieku

Ilu rodzinnych dramatów udałoby się uniknąć, gdyby rodzice na czas przejrzeli na oczy. I zauważyliby, że nie da się kochać wszystkich dzieci tak samo. Ale ważne, by kochać je mocno, tak, jak na to zasługują! Bo każde jest inne i ma odmienne potrzeby. Zdarza się, że jakieś dziecko, nawet gdy nie chcemy się do tego przyznać przed samym sobą, lubimy bardziej. Sytuacja patowa? Nie. Kluczowa jest akceptacja stanu faktycznego i praca nad sobą, żeby z tego powodu nie krzywdzić. Trzeba kochać każde dziecko tak, aby móc sprawiedliwie dzielić swoje zasoby między nimi. Bez poczucia krzywdy po jakiejkolwiek ze stron. Bez poświęcenia i niezadowolenia. To wystarczy, by zbudować zgodną rodzinę. Każda inna postawa wznosi mur między rodzeństwem. I dzieli na zawsze.

Po równo czy sprawiedliwie?

Po równo nie znaczy sprawiedliwie. Przykład pierwszy z brzegu. Jeśli jedno dziecko lubi jabłka a drugie banany, to co lepiej zrobić – dać każdemu po jednym jabłku? A może każdemu po bananie? Oczywiście nie. Najlepiej temu, które lubi jabłka wręczyć jabłko, a temu, co uwielbia banany – banana. Nie jest równo, ale jest sprawiedliwie.

Tymczasem wielu rodziców popełnia ten sam błąd. Uważa, że każdemu dziecku należy dawać dokładnie to samo, nie zwracając uwagi na to, że są lepsze opcje.

Toksyczny brat – jakie ma cechy i jaki jest na niego sposób?

Bo Ty zawsze

Odpowiadanie na potrzeby może być niestety zgubne. To jeden z dowodów na to, że wychowywanie dzieci to szalenie trudne zadanie.

Przykład? Co robić w sytuacji, kiedy mamy dorosłe dzieci i zawsze tylko jedno prosi nas o pomoc? Wpada w ciągłe tarapaty, potrzebuje gotówki, opieki nad dzieckiem. To wymusza na nas wyjazd z miasta. Jesteśmy w pełni zaangażowani w pomoc jednemu dziecku, tak często, że to drugie, bardziej samodzielne i lepiej zorganizowane, nie może na nas liczyć. Wszystkie swoje zasoby, w dobrej wierze, poświęcamy temu, kto najbardziej nas potrzebuje. Pozostałe dzieci milczą, szukają wsparcia gdzie indziej, są zaradne, ale gdzieś w głębi serca czują żal, że ani oni, ani ich dzieci nie mogą liczyć na wsparcie. Nawet doraźne, bo nasze myśli i serca zajęte są niemal w całości przez drugie dziecko.

Babcia, która ma czas tylko dla jednych wnuków

Podobny schemat można obserwować w wielu rodzinach, w których babcie i dziadkowie są nastawieni na spędzanie czasu z jednymi wnukami. Najlepiej czują się w domu określonego dziecka.

Toksyczna babcia – co takiego robi, jak ją rozpoznać i jak sobie z nią poradzić?

Pozostałe dzieci oczywiście widzą tę jawną niesprawiedliwość. Wnuki również, początkowo są zazdrosne, a potem wprost mówią, że nie lubią dziadków. Nie tęsknią za nimi, bo zabrakło mądrości i zaangażowania. Nie zostały zbudowane relacje, które mogłyby z czasem być tylko pogłębiane.

Rodzina nie jest szczęśliwsza. Wręcz przeciwnie. Dziecko faworyzowane w dzieciństwie przez rodziców jest nielubiane przez rodzeństwo. Jego dzieci są najlepszymi wnukami. Pozostałe maluchy z rodziny się…dla dziadków nie liczą. Kto zyskuje na tym układzie?

Zazwyczaj nikt. Ale to niestety najczęściej za mało, by zrodziła się refleksja, która doprowadziłaby do próby naprawy sytuacji. Chory układ trwa na tyle długo, by skutecznie wszystkich oddalić od siebie.

Social media sprawiają, że porównujemy dzieci częściej niż kiedykolwiek

Żyjemy w świecie, w którym porównywanie dzieci stało się nieświadomym nawykiem. Wystarczy otworzyć Instagram, żeby zobaczyć „idealne” rodzeństwa: uśmiechnięte, zgodne, zawsze przytulone. I choć wiemy, że to tylko wycinek rzeczywistości, nasz mózg i tak zaczyna działać według schematu: „Dlaczego moje dzieci nie są takie?” 

To wystarczy, żeby zacząć porównywanie, komentowanie i…wewnętrzną krytykę siebie jako rodzica i własnych dzieci jako niewystarczających.

Social media tworzą presję, której wcześniej nie było. Rodzice zaczynają porównywać nie tylko swoje dzieci z innymi, ale też… dzieci między sobą. Kto szybciej mówi, kto lepiej rysuje, kto ma więcej koleżanek, kto jest „łatwiejszy”.

A dzieci to czują. Widzą nasze spojrzenia, słyszą komentarze, wyłapują różnice w tonie głosu. Dlatego sprawiedliwość jest dziś trudniejsza niż kiedyś, bo wymaga świadomego odcięcia się od tego, co widzimy w Internecie, i skupienia się na tym, co naprawdę ważne: na potrzebach każdego dziecka, a nie na tym, jak wypada na tle innych.

Nie chcesz, żeby Twoje dziecko trafiło do polskiego „psychiatryka”

Sprawiedliwość to nie matematyka, to emocje

Psychologia relacji zna odpowiedź na wszystkie powyższe wątpliwości i mówi wprost: dzieci nie potrzebują tego samego. Potrzebują tego, co dla nich ważne.

Dla dzieci najważniejsze jest to, aby mieć uważnego, świadomego, gotowego do ciągłej pracy rodzica. Nie takiego, który się nie myli, ale takiego, który nie boi się przyznać do błędu, przeprosić…

Sprawiedliwość w rodzinie nie polega na równym podziale czasu, pieniędzy czy uwagi. Polega na tym, że każde dziecko czuje się widziane, słyszane i ważne. Każde ma mamę tylko dla siebie, ma czas z tatą, kiedy jest numer 1. Każde dziecko czuje się widziane, zauważane, tworzy też indywidualną relację z danym rodzicem.

A to wymaga odwagi. Bo czasem trzeba przyznać, że jedno dziecko potrzebuje nas bardziej, ale też zadbać o to, by drugie nie czuło się pominięte.

To nie jest łatwe. Ale to właśnie jest miłość: nie idealna, tylko prawdziwa. Taka, która wymusza na nas kompromisy, odpuszczenie sobie i robienie tego, co aktualnie jest po prostu ważne, a nie tego, co jest łatwe.

Tego uczymy się całe życie, i ważne, żeby to naprawdę rozumieć.