Dorosłe dzieci narcystycznych rodziców. Czyli o manipulacji, która się nie kończy?

Dziecko narcystycznego rodzica nie ma łatwego życia. Nigdy bowiem nie chodzi o nie. Najważniejszy jest rodzic. Celem dziecka jest natomiast służenie. Chodzi o to, by zaspokajać potrzeby rodzica, a nie swoje. Dlatego na pytanie, jak żyć z narcystycznym rodzicem, odpowiedź nigdy nie jest prosta.

Rodzic ciągle nad dzieckiem czuwa i kieruje nim, niezależnie od tego, ile dziecko ma lat. W ten sposób, mimo że dziecko może mieć dobrze po 40, jest ciągle traktowane jak kilkulatek, który ma po prostu słuchać i wykonywać rozkazy.

Niestety w tym układzie dziecko jest…przegrane. Bo nigdy nie będzie wystarczająco dobre…Poza tym tu nie chodzi o dobro dziecka, ale o ciągłe podbudowywanie ego rodzica. Dlatego dziecko narcystycznego rodzica pomału znika. Oto prawda, której nikt nie chce powiedzieć głośno…dlatego ja muszę.

Manipulacja a narcystyczny rodzic

Narcystyczny rodzic to osoba idealnie wyszkolona w manipulacji. Często sięga po subtelne środki, które trudno od razu wychwycić.

Dziecko ich nie dostrzega. Nawet jeśli czuje intuicyjnie, że coś jest nie tak, szybko tłumaczy zachowanie rodzica. Wierzy, że to nie rodzic robi błąd, tylko ono jest samo sobie winne. Źle traktowane dziecko kocha rodziców i obwinia siebie. Nawet jako dorosłe długo zastanawia się, co z nim nie tak. Nie wierzy też w swój osąd rzeczywistości. Ustawicznie podaje go w wątpliwość.

O tym, jak trudni rodzice manipulują dziećmi napisałam artykuł. Dostępny jest tutaj.

Źle pamiętasz – jak rozpoznać narcystycznego rodzica?

Narcystyczni rodzice manipulują dziećmi i innymi dorosłymi. Często sięgają po znany sposób gaslightingu, czyli wmawiania innym, że szwankuje im pamięć, źle coś zrozumieli, na pewno nie było tak, jak sądzą.  W ten sposób kształtują, a przynajmniej próbują ustalić, jak mają wyglądać czyjeś wspomnienia.

Gdy po latach dorosłe dziecko wyrzuca z siebie prawdę, słyszy, że coś mu się pomieszało. Nie spotyka się ze zrozumieniem. Zostaje odrzucone, wyśmiane i skrytykowane. To jeden z głównych sygnałów, że mamy do czynienia z rodzicem, który pewnych kwestii nie przepracował.

To dzięki mnie: hasło narcystycznego rodzica

Narcystyczny rodzic nie rozumie, że rolą rodzica jest dbanie o swoje dzieci. Uważa, że to, że karmił, pozwolił się uczyć to powód do oklasków.

Zresztą jest zdania, że wszystko, co mają jego dorosłe dzieci jemu zawdzięczają. I z tego powodu wymaga podporządkowania i ślepego posłuszeństwa. Bo gdyby nie narcystyczny rodzic…dziecko by zginęło. Nie miałoby nic.

Narcystyczny rodzic często wychowuje narcystyczne dziecko…Przeczytaj, jak zachowuje się narcystyczny brat w rodzinie.

Po czym poznać, że to narcystyczny rodzic?

Narcystyczny rodzic uważa, że dziecko jest jego własnością. Całkowicie mu podlega, ma mówić to, co należy i słuchać. Dziecko nie jest wyjątkowe, istnieje tylko po to, by podkreślać wartość rodzica. Samo nie może decydować. Nie jest niezależne.

Rodzic narcystyczny to rodzic zaborczy. O zawyżonym poczuciu własnej wartości, do którego podtrzymania potrzebuje pochwał otoczenia. W głębi duszy ma niskie poczucie wartości, jest niepewny siebie i zagubiony.

Jeśli dziecko nie zdecyduje się stawiać granic, zostanie całkowicie pochłonięte przez rodzica. Gdy z kolei się zbuntuje  i zacznie wyrażać własne ja, zostanie podjęta ostra próba stłamszenia go. Otrzyma z automatu łatkę wyrodne dziecko.

Narcystyczny rodzic będzie tak długo walczyć, aż niepokorne dziecko zmieni zdanie. Odwoła się do manipulacji, szantażu,  będzie celebrować kryzys, swój upadek zdrowotny, wszystko po to, by zwrócić na siebie uwagę.

Ma być tak jak narcyz myśli i już.

Jak wygląda codzienność dziecka narcystycznego rodzica?

Życie z narcystycznym rodzicem to nieustanna walka o oddech. Dziecko dorasta w świecie, w którym jego potrzeby nie istnieją, a każdy dzień podporządkowany jest emocjom i oczekiwaniom rodzica. Narcyz nie widzi w dziecku odrębnej osoby — widzi przedłużenie siebie, narzędzie do budowania własnej wartości i potwierdzania swojej wyjątkowości.

Dziecko szybko uczy się, że musi być „grzeczne”, „posłuszne”, „wdzięczne”. Każda próba wyrażenia własnego zdania kończy się krytyką, wyśmianiem lub emocjonalnym szantażem. Narcyz nie znosi sprzeciwu, dlatego konsekwentnie tłamsi samodzielność, niezależność i zdrowe granice. W dorosłym życiu takie dziecko często zmaga się z poczuciem winy, lękiem przed odrzuceniem i przekonaniem, że jego potrzeby są mniej ważne niż potrzeby innych.

Najtrudniejsze jest jednak to, że narcystyczny rodzic nigdy nie przyzna się do błędu. Nigdy nie powie „przepraszam”. Nie zaakceptuje też dziecka, nawet tego dorosłego dziecka, prawdy.

Dlatego jedyną drogą do odzyskania siebie jest zrozumienie mechanizmów narcyzmu, postawienie granic i stopniowe budowanie własnego życia — takiego, w którym to dziecko narcyza decyduje, kim jest i czego potrzebuje.

Dziecko narcystycznego rodzica konsekwencje

Dlaczego narcyz jest trudnym rodzicem?

Ponieważ jest zdesperowany, nie rozumie, że dzieci mają prawo żyć po swojemu. Jest tak bardzo zlękniony, tak mocno boi się odrzucenia, że robi wszystko, by ustawić przy sobie całą rodzinę. Nie zatrzyma się przed niczym. Pragnie, żeby jego dziecko było zależne. Boi się momentu, gdy rozwinie skrzydła…i stanie się lepsze od niego. Tej myśli nie może znieść.

I długo rzeczywistość układa się po jego myśli…aż do przebudzeniu dziecka. To bolesna chwila dla wszystkich. Nie rozwiązuje wszystkich problemów, przeciwnie, dopiero rozpoczyna bolesny proces układania sił na nowo.  Jednak nie da się inaczej. Będzie boleć, ale tego trzeba wszystkim.

W pewnym momencie dochodzi do nas najgorsza prawda. Narcystyczny rodzic nie pozwoli nam na naszą prawdę. Nie przyzna się do winy. Nie przeprosi. Do końca będzie chronił swoje krystaliczne oblicze. To, co możemy zrobić to zadbać o siebie. I nauczyć się żyć na własnych zasadach.

Przeczytaj, gdy masz narcystycznego rodzica i nie masz, gdzie uciec.

FAQ

1. Czy narcystyczny rodzic kocha swoje dziecko?

Narcyz kocha dziecko tylko wtedy, gdy spełnia ono jego potrzeby. To nie jest miłość bezwarunkowa, ale miłość zależna od użyteczności. Robisz to, co narcyz chce, jest dobrze. Nie robisz tego, przegrywasz.

2. Dlaczego narcyz manipuluje własnym dzieckiem?

Manipulacja daje mu poczucie kontroli. Narcyz boi się utraty wpływu, dlatego stosuje gaslighting, szantaż emocjonalny i wzbudzanie poczucia winy.

3. Jak rozpoznać narcystycznego rodzica?

Po stałej krytyce, braku empatii, ignorowaniu granic, wyśmiewaniu emocji dziecka i przekonaniu, że „wszystko zawdzięczasz mnie”.

4. Czy można zmienić narcystycznego rodzica?

Nie. Narcyz nie widzi problemu w sobie, tylko w innych. Zmiana jest możliwa tylko po stronie dziecka, czyli poprzez granice i pracę nad sobą. Narcyz się nie zmienia, o Ty powinnaś.

5. Jak chronić się przed narcystycznym rodzicem?

Poprzez ograniczenie kontaktu, jasne granice, wsparcie terapeutyczne i budowanie własnej tożsamości poza wpływem rodzica.

6. Co zrobić, gdy nie mogę odciąć się od narcystycznego rodzica?

Skup się na ochronie psychicznej: dystans emocjonalny, unikanie konfrontacji, nieujawnianie wrażliwych informacji, praca nad poczuciem własnej wartości.

Co dalej?

Zadbaj o to, żeby nie ominęły Ci żadne treści. Zapisz się na nesletter i dołącz do kobiet takich jak Ty