Honor. Słowo, które kiedyś brzmiało dumnie, dziś wielu traktuje jak zbędny balast. Odrzucamy je, wyśmiewamy, udajemy, że nas nie dotyczy. A jednak, gdy stajemy przed lustrem własnych decyzji, to właśnie honor potrafi zaboleć najmocniej. Dlaczego? Bo pokazuje nam prawdę o nas samych. Co więc dziś oznacza honor i dlaczego tak bardzo próbujemy od niego uciec?
Dlaczego honor jest dzisiaj niepopularny?
Honor to słowo niepopularne. Wydaje się, że odrzucone jako zbędny balast. Wycieramy o nie stopy, plamimy niedotrzymanymi obietnicami, szczerzymy do niego zęby w kwaśnym uśmiechu, przekonując sami siebie, że to i tamto jest nieważne, nie ma sensu się przejmować…. Czasami słowo honor działa jak lustro, w którym widzimy swoje prawdziwe ja i z niesmakiem odwracamy twarz lub mocno zaciskamy oczy. Nie chcemy na to patrzeć. Niczym małe dziecko, które zakrywając oczy, myśli, że staje się niewidzialne. Jest jak horror, który nawiedza systematycznie tych o słabszych nerwach.
Kiedyś wyniesiony na sztandary…dzisiaj coraz częściej zdeptany. Bo i po co komu honor? Łatwiej żyje się bez niego… Człowiek honoru to jak dinozaur, dawne zjawisko…
To dzisiaj niemodne
Honor. Słowo, które jeszcze niedawno brzmiało jak fundament, dziś wielu traktuje jak relikt po dziadkach. Współczesność lubi rzeczy szybkie, proste, jednorazowe. A honor? On wymaga czasu, refleksji, konsekwencji.
Nic dziwnego, że wypada z obiegu, nie pasuje do świata, w którym liczy się efekt, nie proces.
Jak współczesność wypiera wartości?
Żyjemy w epoce skrótów. Skrótów myślowych, skrótów moralnych, skrótów emocjonalnych. Wartości, które kiedyś były oczywiste, dziś trzeba tłumaczyć jak obcą gramatykę. Honor nie zniknął, po prostu przestał być wygodny. A niewygodne rzeczy chowamy do szuflady, udając, że ich nie ma.
Co naprawdę znaczy mieć honor?
Mieć honor to nie chodzić z nadętą miną i poczuciem wyższości. To nie jest dekoracja ani order. Honor to codzienne, ciche decyzje, które podejmujemy, gdy nikt nie patrzy. To sposób, w jaki traktujemy ludzi, słowa, obietnice i siebie samych.
Dlaczego słowo „honor” stało się niemodne?
Trzeba mieć honor, żeby:
- przyznać się do winy,
- poprosić o wybaczenie,
- być lojalną, mimo że się to nie opłaca,
- dotrzymać słowa,
- stanąć po stronie słabszych,
- wspierać tych, za których jesteśmy odpowiedzialni,
- czy po prostu postąpić właściwie, choć to niewygodne i niełatwe…
Co naprawdę znaczy mieć honor? Honor to sumienie
Honor to sumienie. Jedno i drugie słowo dzisiaj niezmiernie niepopularne, wielu osobom źle się kojarzy. Przypadek? Nie sądzę…
Sumienie to coś, co mamy. Nie jest to wpisane w jakąkolwiek wiarę, nie mają do niego prawa żadni wielcy tego świata, żadni mówcy, ani duchowni. Sumienie jest po prostu częścią osobowości człowieka. Wiemy, co jest dobre, a co złe. Czasami jednak tak bardzo zaprzeczamy faktom i tak silnie chcemy się wybielić, że zwyczajnie zapominamy, w czym
rzecz.
Człowiek to bowiem taka istota, która wytłumaczy sobie wszystko. Dosłownie przedstawi rzeczywistość w taki sposób, żeby przemawiała ona na jej korzyść. I to są te sposoby, które mają uciszyć sumienie, wyrzucić je i spróbować o nim zapomnieć.
Jednak sumienie ma to do siebie, że się odezwie. Prędzej czy później. I wtedy to boli. Aż za bardzo….zwłaszcza, gdy już niewiele można z danym faktem zrobić.
Sumienia nie zagłuszysz na długo
Sumienie to najcichszy, a jednocześnie najbardziej uparty głos w naszym życiu. Można je zagłuszać, można je ignorować, można udawać, że go nie ma. Ale ono wraca: zawsze wtedy, gdy próbujemy obejść samych siebie.
Empatia jako fundament honoru
Honor to również empatia, która w dzisiejszym zepsutym świecie czyni nas bardzo podatnym na ataki z każdej strony i wykorzystywanie. W trudnym świecie, który często prezentowany jest w mediach, łatwiej nie myśleć, nie przejmować się, mieć twardy tyłek i serce, które za wiele nie czuje…
Tymczasem nie da się trafić do drugiej osoby bez empatii. Nie sposób też postępować fair, jeśli jej nie mamy.
Empatia nie oznacza naiwności. To umiejętność widzenia człowieka, a nie tylko jego zachowania.
Wiarygodność: wartość, którą buduje się latami
Honor to wiarygodność. Jeśli jesteś człowiekiem honoru, to inni wiedzą, czego się po Ciebie spodziewać. Jesteś kimś za kogo się podajesz, mówisz to, co sądzisz, a nie to, co inni chcą usłyszeć. Nie grasz, nie ustawiasz się pod publikę, po prostu działasz…Jeśli zaskakujesz, to tylko pozytywnie.
Być człowiekiem honoru w świecie skrótów i półśrodków
Nie rzucać słów na wiatr. Nie szargać swoim nazwiskiem. Być honorowym to być słownym. Gdy słowo jest warte więcej niż jakakolwiek obietnica….wystarczy powiedzieć…Honor motywuje, żeby dotrzymać raz danego słowa.
Przyznać się do winy i wziąć odpowiedzialność
Człowiek honoru nie ucieka w tłumaczenia. Nie szuka winnych na zewnątrz. Potrafi powiedzieć: „To moja decyzja. Moja odpowiedzialność”. To trudne, bo wymaga odwagi. Ale właśnie odwaga odróżnia honor od pozorów.
Być bohaterem
W dzisiejszym świecie bycie honorowym to bycie bohaterem.
Nie jest łatwo być dzisiaj uczciwym, w porządku, fair – nie tylko wtedy, gdy mamy obserwatorów, ale wtedy, gdy nikt nie patrzy. W świecie, w którym liczą się układy, układziki, znajomości i siła przebicia, łatwo iść po najmniejszej linii oporów, trudniej rozwijać się i dążyć do perfekcji.
Chcemy od razu i wszystko. Człowiek honorowy wie, że to, co przychodzi trudniej, wymaga czasu jest tym, nad czym warto się pochylić.
A Ty? Co dla Ciebie znaczy honor? Czy to słowo wciąż ma moc, czy stało się tylko wspomnieniem po dawnych czasach?
Może warto do niego wrócić: zanim zapomnimy, kim chcemy być.
