Dlaczego tak łatwo oceniamy innych, a tak trudno ich zrozumieć?

1. “Dlaczego byłaś taka głupia, jak mogłaś dać się tak omamić”…Da się usłyszeć z ust mądrej głowy do momentu, gdy sama nie doświadczy uroku przystojnego nieznajomego. I…w ostatniej chwili znajdzie (lub nie odnajdzie) wystarczające siły, by się oprzeć jego urokowi i nie wpaść w pułapkę romansu…lub kupienia rzeczy, którą wciska jej uprzejmy sprzedawca.
2. “Przecież trzeba się badać, a nie później płakać, że wyniki są słabe i jest już za późno”. No dobra, to z ręką na sercu niech odpowie na pytania taka jedna, co tak mówi: kiedy robiłaś badanie krwi, USG, specjalistyczne testy. Kiedy sprawdzałaś, czy nie chorujesz na chorobę, którą jesteś obciążona genetycznie? Zresztą da się zapobiec wszystkim kłopotom zdrowotnym?
3. “Dzisiaj kobiety czekają na nie wiadomo co, zamiast zachodzić w ciążę w młodym wieku.” A droga komentująca, wzięłaś pod uwagę prosty fakt – braku odpowiedniego kandydata na tatusia, nie wspominając o innych możliwych “problemach”, bez których ciąża jest niemożliwa?
4. “Ma jedno, mogłaby mieć drugie. Egoistka.” Niestety niepłodność dotyczy także par, które mają już dziecko. Tak, niestety, tak jest i żadne chęci tego nie zmienią.
5. “Głupio postąpiła” – takie zwyczajne, proste zdanie. Mówimy tak często, jednak rzadko mamy pełny ogląd sytuacji, często nie wiemy o rzeczach, których znajomość zmieniłaby naszą opinię. A i tak oceniamy…

Dlaczego tak łatwo oceniamy innych, a tak trudno ich zrozumieć?

To zdumiewające, że tak wiele osób doskonale wie, jak powinni postępować inni, a gdy sami stają przed trudnym wyborem, często miotają się i nie umieją podjąć właściwej decyzji. Radzą się innych, narzekają, obarczają własnymi emocjami, których nie są w stanie udźwignąć. Nie biorą odpowiedzialności, przerzucają winę. Jednocześnie doskonale, z chirurgiczną precyzją umniejszają problemy innych. Dlaczego ludzie oceniają innych? Bo mogą. Bo przecież innych wyzwania są mniejsze, problemy nie takie poważne, a życiowe meandry przesadzone. Nie to co ich życie i ich wybory – oni mają zawsze gorzej. Dlatego tak trudno im działać w swoim życiu a tak łatwo radzić, co mają robić inni.

Osoby takie są alfą i omegą w osądzaniu, tak mówi psychologia oceniania. Z wygodnego fotela odmierzają czyjeś życie miarką ze skalą co do minimetra. Gdy jednak grunt rozstępuje się pod ich nogami (a nie czyimś) a wysoki tron w loży szyderców zaczyna się chwiać, wszystko się zmienia. Sami wtedy mają problem z wieloma rzeczami. Właśnie wtedy, gdy one zaczynają właśnie ich dotyczyć. Wtedy czują namacalnie ból, strach, ten cały wachlarz emocji…

W teorii wszystko jest przecież łatwe, w praktyce nie do przejścia. Zamiast zamilknąć, uśmiechnąć się, okazać wsparcie, gdaczą jak kury z mózgiem wielkości orzeszka. Bo to prostsze…Bo tak przecież robią wszyscy.

Nie patrzą, osądzają, nie słuchają do końca, już zaczynają krzyczeć. Nie rozumieją, a mówią. Mechanizmy oceniania są zawsze takie same.

Stąd taki apel – nie gdakaj, nie bądź pustą krową…tfu ptakiem, który trafi do rosołu. Bądź człowiekiem. Wykaż się empatią. Kropka. I na koniec cisza. Znacząca.

Po której będzie PS.

Oto on:

1. Każdy z nas czasem wpada w pułapkę oceniania, bo to naturalny mechanizm obronny, a nie zawsze świadoma złośliwość.

2. Warto pamiętać, że za ostrymi reakcjami często stoją lęki, bezradność i brak umiejętności radzenia sobie z własnymi emocjami. Z tym ma problem niemal każdy…czasami.