Jesteś podejrzliwa? Wszędzie wietrzysz podstęp? A może ze spokojem patrzysz na to, co się dzieje, nawet, gdy coś się nie udaje i układa w najgorszy możliwy sposób? Okazuje się, że tylko nieliczne osoby potrafią zachować równowagę, nawet gdy wszystko się wali. Mają wiarę i nadzieję oraz czują, że mimo że jest źle, to ostatecznie będzie dobrze. Czy masz zaufanie do życia?
Skąd się bierze brak zaufania do życia?
Brak zaufania do życia najczęściej bierze się z doświadczeń. To wygląda zazwyczaj typowo: zawiedzione nadzieje, trudne relacje, nagłe straty, niespełnione obietnice, marzenia, które trzeba odłożyć na potem: to wszystko może sprawić, że zaczynamy patrzeć na świat podejrzliwie. Zamiast wierzyć ciągle wątpimy… Jakby życie było czymś, co trzeba „przechytrzyć”, a nie czymś, z czym można współtworzyć. Tracimy poczucie sprawczości, a wierzymy, że tak naprawdę jesteśmy pionkiem w grze niezbyt sprzyjającego nam zawodnika.
Brak zaufania objawia się subtelnie:
- ciągłym napięciem,
- czarnymi scenariuszami,
- potrzebą kontroli,
- asekuranctwem,
- nieumiejętnością odpuszczania,
- lękiem przed zmianą,
- poczuciem, że „na pewno coś pójdzie nie tak”,
- szukaniem dziury w całym.
To nie jest wina charakteru, to coś innego – klasyczne mechanizmy obronne, które kiedyś miały nas chronić, ale dzisiaj coraz częściej zaczynają ograniczać.
Przeznaczenie, fatum, Boży plan
Ludzie wierzą w różne rzeczy. Czasami po to, aby żyło się im lepiej. To mechanizm obronny, który zapewnia wysokie poczucie bezpieczeństwa.
Łatwiej bowiem wierzyć, że ktoś nad nami czuwa, że jesteśmy chronieni, istnieje jakiś odgórny plan, przeznaczenie, które co by się nie działo, kieruje nas na odpowiednią drogę.
Możemy zbaczać z kursu, ale wszystkie siły będą nas ponownie motywować do przejścia na naszą ścieżkę. Tak długo będzie źle, aż odnajdziemy swój cel. Bo nie da się oszukać przeznaczenia, itd. I tylko robiąc to, co powinniśmy robić, będziemy prawdziwie szczęśliwe.
Istnieje u wielu osób mocne przekonanie, że jest siła większa niż my sami. Coś, co nas chroni, inspiruje, coś, co pod pewnymi względami decyduje o nas, bo jest mądrzejsze, bardziej świadome.
Mieć zaufanie do życia
Łatwiej żyć z poczuciem zaufania. Wiarą, że co ma być, to będzie. To nie wyłącza starania, działania, zabiegania – z jednej strony, ale też pozwala odpuścić – z drugiej. Zostawić, gdy nie działa, nie miotać się i nie walczyć na siłę. Dzięki zaufaniu odrzucamy desperację, uczymy się działania w spokoju i konsekwencji.
Mieć zaufanie do życia to akceptować porażki. Rozumieć, że nie zawsze jest dobrze. Czasami bywa źle, ale nawet kiedy jest fatalnie, to przecież nie na zawsze. Nawet najgorsza seria wydarzeń w końcu ma swój finał. Jak to w życiu raz pod wozem, raz na wozie.
Łatwiej nie przyzwyczajać się do tego, co jest. Mieć pokorę i świadomość, że to, co nas otacza to tylko rzeczy. I najważniejsze są relacje. To ogromna mądrość, którą posiadają tylko nieliczni.
Większość ciągle dyskutuje z przeznaczeniem, prowadzi walkę, uderzając głową w mur, działa agresywnie wtedy, kiedy należałoby odpuścić. Większość niepotrzebnie się spala, zamiast wyciągnąć mądre wnioski.
Co się zmienia, gdy masz zaufanie do życia?
Zaufanie do życia nie sprawia, że problemy znikają. Ono działa inaczej, zmienia sposób, w jaki je przeżywamy i daje nam nadzieję na lepsze jutro. Dzięki temu pojawia się więcej spokoju, więcej przestrzeni, więcej ciekawości i działanie, które przynosi wymierne skutki.
Kiedy ufasz:
- nie panikujesz przy pierwszym zakręcie,
- widzisz możliwości tam, gdzie inni widzą przeszkody,
- łatwiej podejmujesz decyzje,
- nie boisz się zmian,
- potrafisz odpuścić to, co Ci nie służy,
- czujesz, że nie jesteś sama, że życie Cię wspiera.
To trochę tak, jakbyś przestała płynąć pod prąd i nagle odkryła, że nurt może Cię nieść. Wykorzystujesz energię, którą ma wszechświat.
Zaufanie do życia nie jest jednak stanem stałym, to proces, który wymaga pracy. Zmusza nas do myślenia w sposób pozytywny i sprawczy. Zawsze jednak działa na naszą korzyść, dlatego warto mocno się na tym skupić, żeby zaufanie jednak mieć.
