Wychowuj córkę na nie-grzeczną. Dlaczego?

Świat jest pełen “grzecznych”, cichych, bojących się odezwać ludzi. Takich, co zawsze się uśmiechają, przytakują, zgadzają, by kogoś nie urazić. Wśród nich wyjątkowo dużo jest… dziewczyn i kobiet. Nie mężczyzn, ale właśnie nas, kobiet. Tych wszystkich, które od najmłodszych lat słyszą, żeby nie wychylać się, zachowywać spokojnie, “jak dziewczynka”, nie sprawiać problemu, nie odzywać, nie buntować, nie wychodzić przed szereg. Robić to, co od nas się oczekuje. Bo tak trzeba.

Taka dziewczynka, wychowywana w atmosferze dostosowywania się na siłę, z czasem wyrasta na kobietę, która ma problem z mówieniem “nie”. Wybacza każde chamstwo, przymyka oko wtedy, kiedy powinna działać, milczy, choć należałoby krzyczeć. Kłania się dupkom i uśmiecha przez łzy. Tkwi w niesatysfakcjonujących związkach, w atmosferze mobbingu w pracy, pozwala innym się wykorzystywać. Bo przecież miała być grzeczna, nie buntować się, nie sprawiać innym zawodu.

A przecież tego nie chcemy dla swoich córek! Dlatego wychowujmy dzieci na nie-grzeczne, w rozumieniu, o jakim poniżej.

Wychowuj córkę na nie-grzeczną

Co to znaczy dzisiaj niegrzeczne dziecko?

Często jest to dziecko:

• umiejące powiedzieć “nie”, chociaż świat nie jest do tego przyzwyczajony,
• mające swoje zdanie i broniące go, co często oceniane jest jako “pyskowanie”,
• reagujące, gdy czuje, że jest niesprawiedliwie traktowane, a to wzbudza niestety w wielu dorosłych złość,
• buntujące się przeciwko głupim zasadom, to też bywa trudne dla dorosłych wychowywanych w tradycyjnych domach,
• chroniące swoją wolność – wprost, konsekwentnie, co często wiąże się z etykietką trudne.

Niegrzeczne dziecko w świecie zmieniających się norm odbierane jest skrajnie różnie. Przez świadomych dorosłych – pozytywnie, przez tych, dla których dzieci i ryby głosu nie mają – jako zagrożenie, czyli źle. Jeszcze bardziej skrajna sytuacja dotyczy dziewczynek, im co do zasady przez wieki można było mniej, stąd ewentualna “zbyt wysoka asertywność” w ich wydaniu bywa tak źle oceniana.

Dlaczego to tak ważne, żeby być “niegrzeczną”?

Świat pomału przyzwyczaja się do zmian i często niestety te zmiany bolą. Trzeba je zaakceptować, a z czasem zrozumieć. Matylda, mała dziewczynka, śpiewała “bo czasami trzeba być po prostu niegrzeczną”. I właśnie dzisiaj trzeba być częściej niż kiedykolwiek wcześniej.

Niewygodna prawda jest taka, że takich niegrzecznych młodych dziewczyn nam dzisiaj po prostu trzeba. Bo to one bowiem toczą kulę reform, które są tak kluczowe, wyrównują szansę i otwierają drzwi zatrzaśnięte w głuchy sposób. Takich osób nam trzeba:

• wiedzących, jak chronić się przed tym, co je ogranicza,
• umiejących odmówić bez wyrzutów sumienia,
• wybierających nie to, co im się narzuca, ale to, co same świadomie wybiorą,
• wiedzących, że gdy on raz uderzy, to nie wolno nastawiać drugiego policzka, trzeba się pożegnać już na zawsze.

Dzięki nim świat się zmienia siłą kuli śnieżnej. Bo grzeczność, którą nam wmówiono przed laty dzisiaj nie działa jeszcze bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.

Grzeczność to forma kontroli

Od małych dziewczynek oczekuje się ciszy, uśmiechu i zgody. Od dorosłych kobiet tego samego, ale to już nie pomaga im w życiu. To nie jest mądre wychowanie. Nie róbmy tego swoim dzieciom. Dlatego ten apel jest dzisiaj jeszcze głośniejszy niż dotąd.

Nasze prababki nie miały wyboru. Same by nie przetrwały. Na wsi czasami znaczyły mniej niż krowa. Ich pozycja była żadna, to brutalne, ale prawdziwe. Później nie było lepiej. Nasze babcie słyszały, że chłop byle był, byleby nie pił. Mamy ścierały podłogę i nachylały się na miską wc, bo gdyby tego nie zrobiły, nigdy tego nie zrobił. Dzisiaj nadal wiele obowiązków domowych jest po stronie kobiet, mimo że kobiety pracują zawodowo, to zyskały dwa etaty, w pakiecie jako norma. Jednak wiele z nich w końcu podnosi głos i zaczyna mówić głośno – to niesprawiedliwe. Dlatego kolejne pokolenie może w końcu się wyzwolić. Dzięki nami, z naszą pomocą, nie samo.

Silne, mądre dziewczynki wychowują się w mądrych rodzinach

To teraz konkrety. Uwaga, piszę to z pełną odpowiedzialnością.

Chcesz uchronić dziecko przed agresją, podejmowaniem złych wyborów i pakowaniem się w toksyczne relacje?

Zadbaj, żeby już teraz żyło w dobrym domu, z bezpiecznym stylem przywiązania. Daj najlepszy wzór, w których dorośli szanują się i wspierają i z równym szacunkiem odnoszą się do dziecka. Stwórz dom, w którym nie ma mowy o poniżaniu, wyśmiewaniu, agresji słownej czy werbalnej. To znacznie zmniejszy ryzyko wystąpienia późniejszych ewentualnych kłopotów.

Prawda jest bowiem taka, że nosimy w sobie silną potrzebę powtarzania. To właśnie tym mechanizmem psychologicznym tłumaczy się budowanie w dorosłości podobnych związków do tych tworzonych przez rodziców. Mimo że jako dzieci obiecaliśmy sobie nie powtarzać tych samych błędów, to dokładnie robimy to, czego kiedyś tak nienawidziłyśmy.

Atmosfera domu rodzinnego tak w nas wsiąka, że trudno się od niej uwolnić. Podobnie jak trudno wyzwolić się od pewnych reakcji i nawykowego działania.

Dlatego tak ważne jest, by zrobić wszystko, aby dać dziecku dobre fundamenty. Nie skazywać dziecka czy nastolatka na tkwienie w domu, w którym rodzice nie potrafią się dogadać, nie umieją ze sobą żyć i są razem tylko – paradoksalnie – z uwagi na źle pojęte “dobro dziecka”.

Czego uczysz, tkwiąc w toksycznym związku swoją córkę? Ano tego, że nie jesteś ważna, że nie liczy się Twoje szczęście. Że się nie szanujesz…i że tak trzeba. Bo kobieta nie ma sprawiać problemów.

I Twoja córka też nie powinna.

Rzeczywiście to chcesz jej powiedzieć? Tak nauczyć żyć? No właśnie. Nie chcesz tego. Wychowuj córkę na nie-grzeczną! Będę to powtarzać, aż wszystkie zrozumiemy, jak bardzo to ważne.

Niegrzeczna znaczy wolna. Wychowanie córki na niegrzeczną

Dziewczynka, która mówi „nie”, nie jest problemem. Jest początkiem zmiany. Bo świat nie potrzebuje kobiet, które się tłumaczą, ale takich, które nie dają się wykorzystywać.

Odwaga zaczyna się w domu, czyli wychowanie córki na niegrzeczną

Nie ucz jej, że „nie wypada”. Ucz, że ma prawo do głosu, granic i błędów.

Psychologia „grzeczności”, czyli jak psuje się życie dziewczynkom

To teraz konkretnie, sięgamy po grube książki i ważne artykuły, bo tam czai się sedno.

W psychologii mówi się o społecznej nagrodzie za uległość. Dziewczynki dostają ją szybciej niż chłopcy: za ciszę, zgodę, brak sprzeciwu. To nie jest charakter, ale warunkowanie, które nie działa na naszą korzyść. I trzeba to boleśnie zrozumieć, aby iść dalej.

Badania pokazują, że dziewczynki już w wieku 4–5 lat uczą się, że „bycie miłą” jest bezpieczniejsze niż mówienie prawdy. To pierwszy krok do dorosłego życia, w którym kobieta przeprasza za to, że istnieje.

Efekt „grzecznej dziewczynki” w dorosłości

Kobiety, które były wychowywane na „grzeczne”, częściej: nie stawiają granic, biorą za dużo odpowiedzialności, boją się konfliktu, wybierają relacje, w których są niewidzialne.

To jest skutek wychowania, które nagradzało zgodę, a karało autentyczność.

Psychologia sprzeciwu, dlaczego „nie” jest zdrowe

I teraz czas, żeby obalić motyw “niegrzeczności”.

Dziecko, które potrafi powiedzieć „nie”, nie jest niegrzeczne. Jest świadome.

W psychologii rozwojowej sprzeciw to dowód integracji tożsamości. To moment, w którym dziecko zaczyna rozumieć, że ma własne potrzeby, a nie tylko cudze oczekiwania.

Dziewczynka, która mówi „nie”, nie sprawia problemów, ona musi to zrobić, bo uczy się siebie. I rodzic powinien właśnie w takim momencie klasnąć w ręce z radości i otworzyć szampana.

Psychologia granic, czyli fundament kobiecej siły

Granice nie są zatem brakiem kultury, jak wmawiają nam ci, którzy czerpią z ich braku. Granice są formą szacunku: do siebie i do innych.

Dziewczynki, które uczą się stawiać granice, w dorosłości rzadziej wchodzą w toksyczne relacje, szybciej wychodzą z tych, które nie działają, nie boją się odmowy i, co może zaskakiwać, nie boją się sukcesu.

Granice to nie bunt, ale to poczucie własnej wartości w praktyce.

Efekt „niegrzecznej”, o tym co naprawdę buduje siłę

„Niegrzeczna” dziewczynka to taka, która nie daje się zastraszyć oczekiwaniami.

To dziewczynka, która: mówi, co myśli, nie przeprasza za emocje, nie boi się być widoczna, nie udaje mniejszej, żeby komuś było wygodniej.

Świat nie potrzebuje więcej grzecznych dziewczynek, ale kobiet, które nie boją się istnieć.

Psychologia odwagi, czego naprawdę uczysz córkę

I ja nie mówię, że to proste. Sama dokładnie wiem, jak trudno iść pod prąd, gdy po prostu się boisz a świat działa inaczej niż byś chciała.

Jednak odwaga nie polega na tym, że się nie boisz, ale na tym, że nie rezygnujesz z siebie, nawet kiedy ktoś wolałby, żebyś była cicha.

Kiedy uczysz córkę, że ma prawo do głosu, uczysz ją czegoś większego niż może się wydawać: autonomii, sprawczości, odporności psychicznej i zdrowej relacyjności.

To jest kapitał, który zostaje na całe życie.