Gdy myślimy o dzieciach, widzimy maluchy, uczniów, nastolatki. Rzadko myślimy o dorosłych dzieciach, a przecież to właśnie w dorosłości relacja z rodzicami staje się najbardziej wymagająca i podatna na poważne nieporozumienia. Dorosłe dzieci nadal potrzebują wsparcia, bliskości i zrozumienia, choć często nie mówią o tym głośno. W tym artykule pokazuję 5 rzeczy, których najbardziej brakuje dorosłym dzieciom w relacji z rodzicami i dlaczego te potrzeby tak często pozostają niewypowiedziane.
Brak szacunku wobec dorosłych dzieci
Każdy potrzebuje szacunku. To taka podstawa.
Tymczasem na linii rodzice-dzieci często jest z tym problem.
Brak szacunku wobec dorosłych dzieci to jeden z najczęstszych i najbardziej bolesnych problemów w relacji z rodzicami.
Szacunek jest podstawą każdej zdrowej relacji, także tej między dorosłym dzieckiem a rodzicem. Tymczasem wielu rodziców wciąż traktuje swoje dorosłe dzieci tak, jakby nadal były małe: pouczają, oceniają, wtrącają się, komentują, próbują „naprostować”.
Nie szanują wyborów życiowych swoich dzieci: partnera, pracy, stylu życia, sposobu wychowywania wnuków. Co gorsza, często wykorzystują każdą okazję, by to podkreślić.
Brak szacunku przybiera różne formy: ignorowanie, faworyzowanie jednego dziecka, obgadywanie w rodzinie, „żarty”, które ranią jak policzek. To ciągłe wbijanie szpilek, dokładnie tam, gdzie najbardziej boli.
Bez szacunku relacja nigdy nie będzie zdrowa. To fundament, którego nie da się zastąpić niczym innym.
Niekiedy zachowania rodziców w stosunku do dorosłych dzieci są bardzo toksyczne. Brak szacunku okazuje się poprzez obgadywanie dzieci w towarzystwie dalszej rodziny, znajomych. Niekiedy niektórzy sięgają po oczernianie, kłamstwa i manipulacje.
Sposobów jest bardzo wiele.
Tymczasem szacunek to podstawa. Nie da się bez niego funkcjonować. Jeśli rodzic nie docenia dorosłego dziecka, nie odnosi się do niego z szacunkiem, to relacja nigdy nie będzie przyzwoita, nie wspominając o „dobrej”.
Mądre wsparcie dla dorosłych dzieci
Dorosłe dziecko pragnie wsparcia, ale nie byle jakiego. Chodzi o wsparcie mądre, oparte na doświadczeniu, empatii i uważności. Nie o „a nie mówiłam”, „mogłaś posłuchać”, „ja nie miałam takich problemów jak ty”. Takie słowa nie wspierają, one ranią.
Mądre wsparcie to bycie obok. Wysłuchanie. Powiedzenie: „wszystko się ułoży, możesz na mnie liczyć”. To zważanie na słowo, milczenie wtedy, gdy trzeba zachować spokój. To odpuszczanie, rozumienie, że życiowe zakręty nie są momentem na moralizowanie, ocenianie czy panikę, ale na docenienie, pochwałę i pokazanie, że wierzy się w swoje dziecko.
Dużo lepsze od mówienia, co ślina na język przyniesie, jest okazanie zrozumienia. I czasem po prostu zwykłe milczenie.
Mądre wsparcie to także przyznanie, że życie bywa trudne. Że samemu nie zawsze się ogarniało. To o wiele bardziej pomaga niż wykorzystanie momentu słabości dorosłego dziecka na wytykanie, jakie jest „nieogarnięte” i że „samemu nigdy by się nie dopuściło do takiej sytuacji”.
Takie podejście nie buduje relacji. Ono ją niszczy. I sprawia, że dorosłe dziecko następnym razem prędzej zamieni się w krasnoludka niż zwróci się do rodzica o wsparcie, nie wspominając o realnej pomocy.
Co ojciec może zrobić dla swojej dorosłej córki?
Dystans, którego dorosłe dzieci naprawdę potrzebują
Rodzice dorosłych dzieci często przesadzają. Martwią się, snują czarne scenariusze, widzą zagrożenia tam, gdzie ich nie ma. To naturalne, chcą dobrze. Mają doświadczenie, pamiętają własne błędy. Ale wieczne czarnowidztwo i marudzenie nie są formą troski.
W pewnym momencie trzeba po prostu odpuścić. Pozwolić dorosłym dzieciom żyć po swojemu, na własny rachunek. Zamiast być kimś, kto zawsze przewiduje katastrofę, warto stać się osobą, do której chce się przyjeżdżać z przyjemnością, nie z obowiązku.
Dystans oznacza także niewtrącanie się. Nietrzymanie strony jednego dziecka przeciwko drugiemu. Niewchodzenie w konflikty małżeńskie i nienastawianie dziecka przeciwko jego partnerowi.
Takie zachowania zawsze kończą się źle. Zawsze.
Dystans nie jest brakiem miłości, ale jest jej dojrzałą, bo lepszą formą.
Lepiej to sobie odpuścić. Fałsz, manipulacja to słaby fundament dla porozumienia.
Szczerość, której dorosłe dzieci nie dostają
Dorosłe dzieci chcą od rodziców szczerości. Nie gierek, nie manipulacji, ani nie ukrywania faktów „dla dobra rodziny”. Takie rzeczy zawsze wychodzą na jaw i zawsze ranią.
Dorosłe dziecko nie jest naiwne. Zna swoich rodziców najlepiej na świecie. Widzi te wszystkie zabiegi, półsłówka, spiskowanie na boku. Widzi, kiedy rodzic gra, zamiast mówić wprost.
A kiedy wyprowadza się z domu, patrzy już z dystansu. Ocena jest bardziej rzetelna, mniej emocjonalna. Jeśli dojrzeje i potrafi odciąć pępowinę, widzi dokładnie, co rodzic robi i dlaczego.
Szczerość buduje relację. Manipulacja ją niszczy.
Dorosłe dzieci nie potrzebują perfekcyjnych rodziców. Potrzebują prawdziwych.
Za mało odważni do…prawdy. Nie należy przesadzać ze szczerością?
Dobra relacja, czyli coś więcej niż przyjaźń
Niektórzy mówią, że rodzice to najlepsi przyjaciele. To piękne, ale dla dorosłych dzieci słowo „przyjaciele” bywa za małe. Rodziców ma się jednych. Przyjaciół można mieć wielu. I nie zawsze wskazane jest budowanie z rodzicami relacji identycznej jak z przyjaciółmi.
Czasem, żeby chronić starszych rodziców przed stresem, lepiej zwierzyć się komuś innemu. Dorosłe dzieci często po trudnej rozmowie szybko wracają do równowagi, a mama i tata martwią się tym, co usłyszeli, długo i niepotrzebnie.
Dobra relacja z rodzicem to coś więcej. To światło na wysokiej latarni, to przystań, do której chce się wracać, żeby odetchnąć, pomilczeć, poczuć atmosferę domu, to miejsce, gdzie można być dorosłym, ale jednocześnie poczuć się bezpiecznie jak dziecko.
Rodzice i dom powinni być czymś większym niż to, co dają przyjaciele na wyjściu na piwo. Powinni być historią, wspólnymi wspomnieniami, szacunkiem, podobnym patrzeniem na świat, empatią, poczuciem, że razem tworzymy coś ważnego. Coś, co trwa.
Dobra relacja nie polega na byciu „kumplem”. Polega na byciu stałym punktem w życiu dorosłego dziecka.
To wszystko, co zostało tutaj wymienione będzie wspaniałym prezentem od rodziców dla ich dorosłych dzieci.
Pięknie napisane
Ja myślę, że to pierwsze bierze się głównie z tego, ze dla rodziców nigdy nie przestajemy być dziećmi 🙂 I trudno im sobie uświadomić, że tak jest, że ich dzieci są już dorosłymi ludźmi 🙂