My, kobiety mamy dziwną skłonność do zaspokajania potrzeb całego świata. Najpierw dbamy o to, by rodzice byli z nas dumni. Chcemy być grzeczne i posłuszne. Nie sprawiać problemów. Potem pragniemy być idealne dla niego. Żeby mężczyzna wiedział, że nie ma lepszej opcji niż ja. Następnie staramy się dla dzieci. Ma być idealnie i na najwyższym poziomie. To nie wszystko, z czasem usilnie się zabiegamy, aby sprostać wymaganiom starzejących się rodzicom. I o dziwo ogarniamy! Z wszystkim dajemy radę! Do czasu, gdy zaczynamy rozumieć, że to nie ma sensu, bo nie jesteśmy… szczęśliwe. Jesteśmy zbyt zmęczone, chronicznie przemęczone… Gdy brakuje bowiem nas, wypalamy się od środka. Stajemy się puste. Jak wydmuszki. A z pustego to nawet Salomon nie naleje. Dlatego wszystko zaczyna nas przerastać.
Ciągle skupiamy się na zaspokajaniu potrzeb całego świata. Całkowicie zapominając o sobie.
Dlaczego kobiety tak często zapominają o sobie?
Nie bez przyczyny stewardesy przekazują prosty komunikat. By w razie zagrożenia, zadbać po pierwsze o siebie. Najpierw założyć sobie maseczkę i dopiero potem ratować bliskie osoby. W tym dzieci. Nie da się bowiem zadbać o nikogo, jeśli same potrzebujemy pomocy. Niby to wiemy, niby to takie oczywiste, a ciągle popełniamy ten sam błąd.
Tymczasem kobiety uczone są czegoś wbrew logice, od dzieciństwa, że najpierw należy dbać o innych, a dopiero później o siebie.
Życie nie poczeka. Kobieta wypalona
- Sądzimy, że nasze potrzeby mogą poczekać.
- Że zadbamy o siebie, gdy przyjdzie czas. Jednak ten czas nie przychodzi.
- Że są rzeczy ważniejsze niż moje samopoczucie.
- Bo trzeba posprzątać, ugotować, zadbać o dzieci, męża, rodziców, wiadomo jest praca i masa innych rzeczy.
- Jesteśmy zdania, że wszyscy tak żyją i dzisiaj tak trzeba.
I wszystko funkcjonuje do czasu aż…nasz organizm zacznie domagać się uwagi. Od wielu lat ignorowany zmusza chorobą, wypaleniem czy depresją, by przyjrzeć się mu bliżej. Nikt nie może być bowiem wiecznie silny, ciągle czerpiąc z zasobów i do nich nie dokładać. W końcu pojawia się pustka. Przeraźliwe uczucie – już nie mam sił.
Zacznij pytać, czy Tobie to pasuje
Na szczęście wiele z nas mądrzeje wraz z wiekiem.
Gdy osiągamy pewien etap w życiu przestajemy pytać, czy inni nas lubią, zastanawiamy się, czy my chcemy poświęcić danym osobom czas, który jest wartością najważniejszą i najcenniejszą. Zamiast zastanawiać się, czy inni są zadowoleni, zaczynamy pytanie od tego, czy ja jestem. To nie tak, że nie dbamy już o innych. Zyskujemy raczej zdrową perspektywę, w której potrzeby innych są ważne, ale moje własne są kluczowe. I od siebie warto zaczynać.
Co dzieje się, gdy ignorujemy własne potrzeby?
Pytając siebie, co dla Ciebie jest ważne i co Ci odpowiada, dbasz nie tylko o swoje zdrowie fizyczne i psychiczne. Sprawiasz, że stajesz się fajna, spełniona i szczęśliwa. I możesz swoim pozytywnym nastawieniem zarażać innych. Stawać się dla nich inspiracją. Jesteś najlepszą wersją siebie.
Mężczyźni lubią zadowolone z siebie kobiety, osoby spełnione i szczęśliwe. Uśmiechnięta, dbająca o siebie mama jest wielkim darem także dla dzieci. Jest fantastycznym wsparciem dla bliskich i przyjaciół. Jest nieocenionym pracownikiem.
Czy kogoś wkurza osoba szczęśliwa? Tak, czasami drażni tych, którym w życiu się nie udało. Jednak czy to argument, by toksyczne zachowania innych podcinały nam skrzydła? Czy warto przejmować się tymi, którzy ciągną nas w dół? Jestem przekonana, że nie warto.
Dlaczego tak trudno nam postawić siebie na pierwszym miejscu?
To nie jest kwestia charakteru. To efekt lat socjalizacji, w której kobiety uczono:
- być grzecznymi,
- nie sprawiać problemów,
- dbać o innych,
- nie „zawracać głowy” swoimi potrzebami.
W dorosłym życiu zamienia się to w automatyczne stawianie siebie na końcu. Nie dlatego, że chcemy, tylko dlatego, że tak nas nauczono.
Objawy wypalenia u kobiet
Wypalenie u kobiet rzadko zaczyna się spektakularnie, od wielkiej rzeczy.
Najczęściej wchodzi po cichu, jak mgła, która z dnia na dzień gęstnieje, aż w końcu trudno zobaczyć cokolwiek poza obowiązkami. To poczucie, że ciągle nie ogarniasz, ale musisz starać się jeszcze bardziej.
Pierwsze sygnały bywają subtelne:
- chroniczne zmęczenie, które nie mija nawet po weekendzie,
- drażliwość bez wyraźnego powodu,
- poczucie, że każda drobna prośba jest „ostatnią kroplą”.
Do tego dochodzi coś bardzo charakterystycznego emocjonalne odrętwienie: robisz, co trzeba, ale jakby na autopilocie, bez radości, bez energii, bez poczucia sensu.
Wiele kobiet zauważa też spadek koncentracji, problemy ze snem, większą podatność na infekcje i… narastającą obojętność wobec rzeczy, które kiedyś były ważne. Badania wskazują, że kobiety częściej niż mężczyźni doświadczają tzw. wypalenia opiekuńczego: wynikającego z nieustannego dbania o innych kosztem siebie. To właśnie dlatego tak wiele z nas funkcjonuje długo „na rezerwie”, nie zauważając, że ciało i psychika od dawna wysyłają sygnały alarmowe. Niestety powyższe objawy, gdy są długo ignorowane, często prowadzą do…depresji.
Co naprawdę dzieje się, gdy ignorujemy siebie?
Organizm długo znosi przeciążenie, ale w końcu zaczyna wysyłać sygnały:
- chroniczne zmęczenie,
- drażliwość,
- poczucie pustki,
- odrętwienie emocjonalne,
- problemy ze snem,
- spadek odporności,
- utrata radości.
To nie „lenistwo”. To ciało, które mówi: „zatrzymaj się, bo już nie mam z czego dawać”.
Jak zacząć dbać o siebie bez poczucia winy?
By zacząć dbanie o siebie bez poczucia winy trzeba nieco zmienić myślenie. To wcale nie jest kwestia „znalezienia czasu”, jak wielu osobom się wydaje, tylko zmiany perspektywy. Tego, jak patrzymy na siebie i otoczenie.
Wina pojawia się wtedy, gdy wciąż wierzymy, że nasza wartość zależy od tego, ile zrobimy dla innych. Tymczasem badania psychologiczne jasno pokazują, że osoby, które regularnie praktykują tzw. self‑compassion (czyli życzliwość wobec siebie), mają niższy poziom stresu, rzadziej doświadczają wypalenia i podejmują zdrowsze decyzje. To długofalowo naprawdę się opłaca.
Dlatego zacznij od małych kroków: jednego świadomego „tak” dla siebie dziennie. To może być pięć minut ciszy, spacer bez telefonu, odmówienie zadania, które nie jest Twoje, albo po prostu zjedzenie posiłku w spokoju. Każdy taki gest to sygnał dla Twojego mózgu: „Moje potrzeby też są ważne”. To prosta i skuteczna metoda.
Z czasem poczucie winy zacznie słabnąć, bo zobaczysz, że świat się nie zawalił, a Ty funkcjonujesz lepiej, spokojniej i bardziej w zgodzie ze sobą.
Odpuściłam i świat się nie zawalił…
To ważne, czyli dbanie o swoje potrzeby
Jak zacząć dbać o siebie bez poczucia winy?
Poczucie winy pojawia się wtedy, gdy wierzymy, że nasza wartość zależy od tego, ile zrobimy dla innych. A to nieprawda.
Możesz zacząć od małych kroków:
- jedno „tak” dla siebie dziennie,
- jedno „nie” tam, gdzie przekraczasz swoje granice,
- pięć minut ciszy,
- spacer bez telefonu,
- zjedzenie posiłku w spokoju.
To nie egoizm, ale coś, co Ci się należy…
Dlaczego Twoje zadowolenie jest ważne?
Zadowolona kobieta:
- ma więcej energii,
- jest bardziej obecna,
- lepiej radzi sobie ze stresem,
- buduje zdrowsze relacje,
- jest inspiracją dla innych.
Twoje zadowolenie nie jest luksusem. Jest fundamentem.
Jeśli ten tekst był Ci bliski, dołącz do newslettera. Piszę tam o kobiecym zmęczeniu, granicach, zadowoleniu i o tym, jak wracać do siebie bez poczucia winy.
“Nikt nie może być bowiem wiecznie silny, ciągle czerpiąc z zasobów i do nich nie dokładać. W końcu pojawia się pustka. Przeraźliwe uczucie – już nie mam sił”… – te słowa trafiły mi prosto w serce 🙁 …
Dokładnie tak jest, dlatego też latami tkwią w źle wybranym zawodzie zamiast coś zmienić, żeby inni mogli się rozwijać. Cieszę się, kiedy komuś się do czegoś przysłużę, ale sama też chce być szczęśliwa, co nie wszystkim się podoba. No cóż, nie da się wszystkim dogodzić 😉
To jest błąd, który ja niestety popełniłniam bardzo często, ale staram się pracować nad tym, by to zmienić. 😊
Taak, jestem 😍 Najpierw dbałam o to, by być z sobie dumna. Nie było to łatwe. Nie chciałam być grzeczna i posłuszna. Nie lubiłam sprawiać problemów, ale w końcu dałam za wygraną – nie da się pogodzić wszystkiego. Potem pragnęłam być idealna dla siebie – realizowałam swoje zainteresowania, podróżowałam, czytałam, uczyłam się. Żeby znaleźć mężczyznę idealnego, który będzie najlepszą opcją dla mnie. Znalezienie okazało się zbyt trudne. Odpuściłam, wzięłam co było pod ręką. Następnie starałam się dla dzieci. Miało być nieidealnie, niestandardowo i niepowtarzalnie. I tak było i jest. Tymczasem mężczyzna ciągle narzekał, że nie tak, że inni mają lepiej, fajniej, piękniej – próbowałam zaradzić, ale nie potrafiłam być idealna. Urodziłam sześcioro dzieci, skończyłam studia, nauczyłam się kilku zawodów, współfinansowałam utrzymanie, rozwijałam swoje umiejętności i byłam szczęśliwa. Mężczyzna dalej twierdził, że inni mają lepiej, fajniej, piękniej, ponieważ mają normalne żony, a ja chcę być szczęśliwa. Nie byłam normalna, więc postanowiłam się rozwieść. Tymczasem spotkałam mężczyznę idealnego, który dostrzegł we mnie to, co widzę sama. I bardzo się stara sprostać wielu zadaniom. Pomaga być rodzicem dla moich dzieci, dla mnie jest wsparciem. Nagle każda rzecz jest prosta, naturalna i oczywista. I o dziwo razem wszystko ogarniamy! Uzupełniamy się, choć pełnimy równorzędne role. Z wszystkim dajemy radę we dwoje 🙂 I jesteśmy szczęśliwi
Najbardziej przykre jest to, że czujemy się zmęczone, zaorane, wyplute, a świat – przyzwyczajony do naszej wydajności i gotowości do działania – podrzuca nam ciągle nowe atrakcje 🙁
Tak jestem szczęśliwa bo szczęście mieszka w naszej głowie i trzeba przewartościować rzeczy na najważniejsze i na mniej wartościowe
Pęd do zaspokajania potrzeb innych w końcu sprawia, że nie potrafimy określić naszych własnych potrzeb bez brania pod uwagę tego czego wciąż oczekują inni… jakby nas nie było… chyba, że się w końcu obudziły i przestaniemy udowadniać, że ze wszystkim sobie radzimy i wszystkim dogodzimy…
Znam to dokładnie ten błąd często popełniam, staram się za bardzo dla innych i zapominam o własnych potrzebach, które potem dają o sobie znać. Ciężko jednak czasem zmienić samą siebie. Trzeba nad tym pracować.
Wszystko to prawda. Poświęciłam się rodzinie, dzieciom. Dwa razy dziennie spacer, pięć posìłķow- gotowanych w domu.Potem zajęcia dodatkowe: tańce, języki, gra na instrumencie. I jeszcze obowiązki żony….Czasem wybudzana w.nocy bo mąż ma ochotę na sex.A ja nie wiem, czy na cokolwiek jeszcze miałam ochotę. Zrezygnowałam z pracy zawodowej bo dzieci miały mieć dobrze.- nie przedszkola i stres.Byłam w tym sama , bez pomocy babci, cioci… Pomiędzy córką a synem jest 14 miesięcy różnicy wieku. Pamiętam z tego okresu ogromne zmęczenie.Dzis…dzieci odeszły – została najmłodsza córka (trzecia).Nie jestem z siebie dumna ani jako matka, ani żona, ani kobieta….Czuję że zmarnowałam bezpowrotnie życie. Mam myśli samobójcze coraz częściej i pragnienie: aby jutra nie było. Rodzina jest ważna. Dzieci są ważne.Ale każde z nas, z osobna jest bardzo ważne.i musi być ważne DLA SIEBIE.Chyba najbardziej cenie siebie w roli teściowej, bo nigdy się nie wtrącam i zawsze więcej wymagam od swoich dzieci niż ich współmałżonków. Trzeba też kochać siebie i najpierw pomyśleć o sobie, bo zostaje się bez koleżanek, znajomych…I odmowa bycia z wnuczką, przyjęta jest z ogromnym żalem, chociaż wnuczka mieszka 400km ode mnie(przecież na weekend mogłabyś wracać do domu)! Im się jest bardziej dla kogoś, tym jest to mniej doceniane.