Lekarz szukał swojej nagrody po szufladach. Gdy ją znalazł, wzruszył ramionami i schował z powrotem. Wtedy zrozumiałam coś ważnego. Gdy robisz to, co odpowiednie, nie potrzebujesz poklasku. Oto historia, która zostaje w głowie…
Gdy jesteś na swojej drodze, czujesz spokój. Nawet gdy chwilowo jest źle, wiesz, że trzeba po prostu przetrwać. Miewasz wątpliwości, ale są one jak szybkie nieuniknione w podróży ugryzienia komarów. Trochę swędzi, jest dyskomfort, ale wiesz, że to koszt, który trzeba i nade wszystko warto ponieść. Masz przed sobą cel. Nie rozglądasz się na boki. Nie szukasz innych opcji. Wiesz, dlaczego tu jesteś i co jest dla Ciebie ważne. Taka postawa wszystko zmienia. Nie musisz już szukać potwierdzenia słuszności podjętej decyzji w oczach innych osób. Jesteś wolna. Gdy robisz to, co odpowiednie, nie potrzebujesz poklasku
Twoja droga cię pochłania
To jak jakaś magiczna siła, która nie pozwala ci zrezygnować. Gdy jesteś we właściwym miejscu, odczuwasz spokój. Czujesz, że to Twoje przeznaczenie, żeby być tu i robić to, co robisz. Rzeczywistość nie zawsze sprzyja, niczym w prostej maksymie Paulo Coelho, którą wiele z nas chłonęło w naiwnym okresie nastoletnim. Brzmiała ona miej więcej tak: „Kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały Wszechświat działa potajemnie, by udało Ci się to osiągnąć”. Wiesz, że to nie jest takie proste. Życie jest po prostu dużo bardziej skomplikowane. Mimo to widzisz w tym wszystkim sens…
Jednocześnie będąc u siebie, zauważasz, że rzeczywiście tak jest. Na swoim miejscu jesteś pewna, zyskujesz siłę i masz determinację, żeby zmieniać to, co teoretycznie jest skostniałe i niezmiennie. Twoja skuteczność jest dużo wyższa, a zapał i pracowitość po prostu robią swoje. Nie liczysz godzin i lat – cytując kolejną nutę – robiąc swoje. Po prostu to robisz, efekt nawet nie jest w tym wszystkim najistotniejszy… Jednak gdy jesteś na swoim miejscu prędzej czy później wysiłek zostaje nagrodzony.
Liczy się Twoja satysfakcja
To, co się zmienia, gdy robisz to, co odpowiednie to Twoje podejście. Na swojej drodze, działasz dla siebie, w myśl tego, co podpowiada ci serce. Nie musisz się nikomu tłumaczyć, ani na siłę zapraszać innych, żeby szli tą samą ścieżką co ty. Nie masz w sobie tyle wątpliwości, co wcześniej. Przestajesz się gryźć ciągłymi myślami, czy „to jest to?”, „czy nie popełniłam błędu?”, „czy może powinnam wybrać co innego”. Nie zadajesz pytań, „czy kochasz?”, bo jeśli takie pytania się pojawiają, to znaczy, że nie kochasz. Ty wiesz.
Jesteś autentyczna. Prawdziwa. Znasz siebie i to jest twoja życiowa przewaga.
Nie musisz być oklaskiwana
Krocząc swoją drogą, nie oglądasz się na innych, nie analizujesz ich min, postaw, ani tego, jak cię oceniają. Nie chwalisz się na siłę i nie próbujesz zwrócić na siebie uwagi. Nie potrzebujesz błysków fleszy, gratulacji czy orderów. Oczywiście, gdy one są, to cieszą. Miło być pochwalonym, docenionym, to przecież bardzo ludzkie cieszyć się „głaskami od innych”. Różnica tkwi w podejściu do tematu. Poczucie misji sprawia, że nie uzależniasz własnych decyzji od oceny otoczenia. Na swojej drodze, robisz to, co kochasz, to, co czujesz, że jest właściwie. I tego faktu nie zmienia to, jak na twoje decyzje reagują inni. Bycie we właściwym miejscu jest wystarczającą nagrodą, nie potrzebujesz niczego więcej. To jest prawdziwa wartość.
Nie ma miejsca na…
Gdy byłam w ciąży, jeździłam na drugi koniec miasta do ginekologa cieszącego się bardzo dobrą opinią. To było kilkanaście lat temu. W gabinecie miał całe ściany wywieszone zdjęciami dzieci, które przyszły na świat. W poczekalni były też rysunki już starszych dzieci czekających na przyjście na świat młodszego rodzeństwa, znajdowały się tam też zdjęcia, które nie zmieściły się w środku. Pacjentki przynosiły w podziękowaniu tego rodzaju pamiątki. Na ścianach nie wisiały nagrody, podziękowania złożone na ręce lekarza od „ważnych miastowych urzędników”, a takie też się zdarzały, było tam co innego – wspomniane wyżej zdjęcia.
Pewnego razu, podczas wizyty, zapytałam doktora o nagrodę, którą miał otrzymać na jakiejś wielkiej gali. Zmieszał się i odparł, że tak, ma ją… gdzieś. Po chwili, jakby coś sobie przypomniał, zaczął szukać pod biurkiem, w szufladach, wyraźnie niepewny, gdzie właściwie znajduje się ta „nagroda w ramce”. W końcu ją znalazł. Spojrzał na nią bez większych emocji i powiedział tylko, że tak, jest tutaj. Po czym niedbale odłożył ją z powrotem do szuflady.
Zapytałam, czy powiesi ją na ścianie. Rozejrzał się po gabinecie i odpowiedział, że nie. Że gdyby miał coś wieszać, to raczej zdjęcia swoich dzieci, które wciąż trzyma schowane, ale na ścianach brakuje już miejsca. I to było wszystko. Proste, szczere, bez nadęcia.
Na galę po odbiór nagrody wysłał córkę. Sam został w gabinecie. Można by sarkastycznie powiedzieć, że pewnie po to, żeby zarabiać pieniądze. Może. Ale kiedy raz zdarzyło mi się wyjść z gabinetu i zapomnieć zapłacić, a on ani się nie upomniał, ani nie dał po sobie poznać, że zauważył, zaczęłam w to wątpić. Oczywiście wróciłam i uregulowałam należność, nie o to chodzi. Chodzi o reakcję, której nie da się udawać.
Skromność jest cichą formą wielkości.
Poza tym długi ogonek pacjentek i świetny sprzęt nie sprawiły, że cena wizyty wzrosła, choć według logiki ekonomii powinna. Cena była naprawdę przystępna. Dla mnie wniosek był jasny: w przypadku tego lekarza kluczowa była misja i poczucie, że robi coś ważnego.
Gdy jesteś w swoim miejscu, masz poczucie misji, to nie oglądasz się na innych, na to, żeby ci bito brawo, oklaskiwano, podziwiano, na błysk fleszy…. To wszystko jest oczywiście miłe…ale to nie jest celem samym w sobie.
Nie masz potrzeby nikogo przekonywać do niczego
To pewien stan mentalny, gdy Twoja droga jest Twoja. I to wystarczy. Ważne, że jesteś tu, gdzie chcesz być. Odnalazłaś swoją misję, to, co powinnaś robić.
Rozumiesz oczywiście, że każdy ma inną drogę. Dlatego nie próbujesz nikogo przekonać do swojego celu. Nie kłócisz się, że Twoja wizja życia jest najlepsza. Rozumiesz, że każdemu pisane jest co innego. I to jest po prostu w porządku.
Psychologia to zresztą potwierdza. Osoby pewne tego, co robią, nie muszą tematu ciągle roztrząsać i go omawiać. Nie są w stanie prawdziwie zwątpić w swoją drogę po rozmowie z kimkolwiek. Nie zatrzymają się, nie będą też na siłę przekonywać do swoich racji innych, tak jakby same nie były ich pewne.
Masz siłę
To, co równie istotne to efekt, który dzieje się niejako sam, gdy jesteś tam, gdzie powinnaś być to: samonapędzająca się siła. Satysfakcja, którą się karmisz, spełnienie, które wskazuje ci, że to jest po prostu to. Czasami nawet widzisz brak efektów, które towarzyszyły przez lata na drodze wielu malarzom, artystom czy naukowcom.
Gna Cię jednak dalej determinacja, poczucie misji i wiara, że robisz coś naprawdę ważnego. To ta energia, która wielu odkrywcom nie dała zwątpić, nawet w najgorszych okresach ich życia. Mimo że nikt w nich nie wierzył (lub mało kto dawał im szansę na sukces) oni wiedzieli, co muszą robić…i to po prostu robili. Niedocenieni, często wręcz wyśmiewani i dyskredytowani, jednak dalecy od drogi na skróty. Bo droga na skróty nie byłaby ich drogą. Próbujący ciągle na nowo i od początku…aż się udało, często ku zaskoczeniu ich samych.
I albo to rozumiesz, albo się poddajesz i wybierasz coś innego, coś, co niekoniecznie jest dla Ciebie. W tym wszystkich nie unikniesz strachu, ale wybierasz odwagę mimo wszystko. Przeczytaj, dlaczego naprawdę warto “skakać” w nieznane i nie rezygnować z tego, co ważne.
