Miłość po 45 roku życia nie jest spokojna. Jest mądra, ale potrafi być szalona. I właśnie dlatego smakuje najlepiej, bo w końcu naprawdę wiemy, kim jesteśmy.
Im mamy więcej lat, tym zyskujemy większą wiedzę na temat świata. Teoretycznie wiemy również całkiem sporo o miłości. Mimo to potrafimy być mocno zaskoczone, gdy trafi nas strzała Amora. Wtedy miłość po 45 roku życia może przypominać to uczucie, którego doświadczaliśmy w latach młodzieńczych. Gdy świat wiruje, a my tracimy grunt pod
nogami.
Miłość po 45 roku życia — jak pierwszy raz
To zdumiewające, że możemy zakochać się w dojrzałym wieku, a czuć, jakby to było pierwsze takie uczucie w życiu. Jakby nigdy nic takiego nas nie spotkało. To na takiej zasadzie kolejna miłość może być tą pierwszą. Jest to nowa miłość po 40, ale w wydaniu, który smakuje jak nigdy w życiu.
Po 45 roku życia nie szukam już fajerwerków.
Szukam kogoś, kto nie boi się ciszy.
Możemy sądzić, że to nas nigdy nie spotka, a jednak dzieje się i to na naszych oczach. Nie rozumiemy tego, ale jednocześnie czujemy się zachwycone. Młodniejemy, piękniejemy, zyskujemy dodatkową energię. Nasze ciała pracują dla nas na najwyższych obrotach.
Czujemy, że wszystko jest możliwe, los się do nas uśmiechnął i będzie tylko lepiej.
Szaleństwo, które ma sens
Miłość w każdym wieku może być szaleńcza. Nagle nie śpisz po nocach, bawisz się do
rana, wylatujesz z dnia na dzień do Włoch, idziesz zrobić tatuaż czy kolczyk w nietypowym miejscu. Spędzasz namiętne chwile na plaży, w lesie, czujesz się jakby odjęło ci kilka dobrych lat. Świat wydaje się najlepszym miejscem, widzisz wszystko w różowych barwach.
Miłość po 45 nie jest o tym, żeby się znaleźć.
Jest o tym, żeby się nie zgubić w sobie.
I w tym nastroju często popełniasz głupstwa. Jednak w odróżnieniu od przeszłości, głupstwa popełniasz z dziką satysfakcją. Bawisz się ryzykiem, niepewną przyszłością i poczuciem, że naprawdę wszystko może się zdarzyć.
Co ta miłość mówi o nas?
Może właśnie dlatego miłość po 45 jest najuczciwsza. Nie udajemy już, że wszystko musi być idealne. Wiemy, że bliskość to nie bajka, tylko decyzja.
Ona nalewa kawę, on coś mówi z drugiego pokoju. I nagle myśli: „Nie muszę już nic udowadniać. Wystarczy, że jest cicho, miło i…normalnie.”
Wszystko już znasz
W świecie, który wciąż pokazuje miłość jako historię dwudziestolatków, warto przypomnieć, że najpiękniejsze uczucia rodzą się wtedy, gdy znamy siebie.
Tym różni się właśnie miłość po 45 roku życia, że masz doświadczenie. Sporo widziałaś, równie sporo przeżyłaś. Najpewniej nie dasz się nabrać na takie gierki, chyba, że z premedytacją przymykasz na nie oko i bawisz się chwilą.
Bo z jednej strony masz wiedzę, dystans i dużo lepiej oceniasz ludzi, z drugiej jednak wiesz, że żyje się tylko raz, a życie zbyt szybko płynie. O ile nie zmarnowałaś poprzednich lat i prawdziwe pokochałaś siebie, poznając swoje mocne i słabe strony, o tyle teraz możesz być pewna, że nikt Cię nie skrzywdzi i nie wykorzysta. Bo mówisz – najpierw ja. I trzymasz się tej zasady wyjątkowo mocno.
Neurobiologia dojrzałej miłości
Po 40. roku życia mózg zaczyna inaczej reagować na bliskość. Spada poziom dopaminowego „haju”, który napędza zakochanie w młodości, a rośnie znaczenie oksytocyny i serotoniny, czyli hormonów odpowiedzialnych za spokój, więź i poczucie bezpieczeństwa. Dlatego miłość po 45 nie musi być fajerwerkiem, żeby była prawdziwa. Ona jest bardziej o byciu obok niż o ekscytacji. To uczucie pełne obecności, a nie dzikiej, spontanicznej euforii.
Psychologia granic
Dojrzała kobieta zna swoje „nie”. Wie, czego nie chce, czego nie udźwignie i czego nie będzie już ratować kosztem siebie. To zmienia wszystko, bo miłość po 45 nie jest desperackim szukaniem potwierdzenia, jest spotkaniem dwóch osób, które nie próbują się nawzajem naprawiać. Granice nie oddzielają, ale one chronią i działają na korzyść wszystkich, porządkując codzienną przestrzeń. I dopiero wtedy bliskość staje się naprawdę spokojna.
Jak ważna jest tego rodzaju bliskość w związku, przeczytasz w tym mocnym artykule.
Mechanizm wyboru
W młodości często wybieramy z lęku: przed samotnością, oceną, odrzuceniem. Po 45 wybieramy z ciekawości i z pozycji dojrzałości. Z potrzeby jakości, nie z potrzeby posiadania kogokolwiek. To dlatego dojrzała miłość jest lżejsza, choć głębsza. Nie jest ucieczką od siebie, ale jest decyzją, która wynika z tego, że siebie wreszcie znamy i wierzymy w coś większego niż przeżywaliśmy kiedyś…
Jeśli znasz ten rodzaj miłości, koniecznie podziel się swoimi przemyśleniami. Bo po 45 roku życia uczymy się kochać naprawdę. 🙂 Prawda?
Na miłość nigdy nie jest za późno.