Nikt Cię nie będzie szanował, jeśli sama się nie uszanujesz

Każdy człowiek zasługuje na szacunek. W teorii, bo w praktyce bywa z tym różnie. Dlaczego? Bo nie szanujemy się same. A gdy same dla siebie nie jesteśmy dobre, nie ma co oczekiwać, że inni będą nas dobrze traktować. Bo szacunek do siebie wychodzi od siebie, a nie od innych.

Wiele z nas godzi się na gorsze traktowanie z obawy przed odrzuceniem. Wysyłamy w ten sposób komunikat: wiele wytrzymam, byle byś był obok. Nieważne jaki, byle obecny. Jako przyjaciel, miłość życia, brat, ojciec, przyjaciółka, mama…A to, jak mnie traktujesz, jest mniej istotne….Ja wiele zniosę…

Do czego prowadzi taka postawa?

Nie pytaj, dlaczego on Cię tak traktuje. Zapytaj, dlaczego sobie na to pozwalasz

To, jak traktują nas ludzie, zależy w głównej mierze od nas samych. Kluczowa jest nasza postawa, sposób bycia, to jak się zachowujemy, co o sobie mówimy.  Bardzo istotne jest, czy reagujemy na zaczepki, czy skutecznie umiemy sobie z nimi radzić, czy jesteśmy konsekwentni, zdyscyplinowani.

Co myślisz o sobie sama

Problem z poczuciem, że “nikt mnie nie szanuje” wynika często z prostego faktu, że “ja sama siebie nie szanuję”. Myślę o sobie źle, kajam się, krytykuje, uważam, że inni są ważniejsi. Nic dziwnego, że moje otoczenie wierzy dokładnie w to, co ja. Skoro sama siebie nie umiem mądrze pokochać, trudno oczekiwać tego od innych.

Kiedy ludzie przestają cię szanować i dlaczego to nie jest przypadek

Brak szacunku nie pojawia się w jednej chwili bez zapowiedzi. On rośnie tam, gdzie ty milczysz. Gdzie tłumaczysz się za dużo i zgadzasz się na rzeczy, które cię bolą oraz udajesz, że „to nic takiego”.

Ludzie testują granice. A jeśli ich nie widzą, idą dalej. Łamiąc Cię coraz bardziej. Tak to niestety działa. A osoby wrażliwe stają się łatwym celem.

Najczęstsze sygnały, że sama siebie nie szanujesz

• mówisz „tak”, kiedy w środku masz „nie”,
• przepraszasz za rzeczy, które nie są twoją winą,
• tłumaczysz się z decyzji, które nie wymagają tłumaczenia,
• pozwalasz, by ktoś decydował za ciebie,
• bierzesz na siebie odpowiedzialność za cudze emocje,
• boisz się, że jeśli postawisz granicę, ktoś odejdzie.

Tak wygląda systematyczna rezygnacja z siebie.

Jak szanować siebie?

Przez wiele lat powiedzenie “szanuj się, kobieto” było opacznie rozumiane. Traktowano je jako przykaz zachowania “czystości”, unikania kontaktów seksualnych przed ślubem, życia w cnocie z etykietą dobrej i nieskazitelnej.

Dzisiaj wiemy, że szacunek do siebie oznacza coś innego, głębszego. Dotyczy szanowania swoich uczuć, potrzeb, wyborów. Oznacza nierobienie nic przeciwko sobie i dbanie o swoje dobre samopoczucie, bez zmuszania się do usługiwania innym i działania z wykluczeniem własnego systemu wartości. Szanowanie się to dawanie sobie szansy na miłość i przyjaźń bez pogwałcenia własnych praw, to jasne mówienie “nie” i stanie na straży własnych granic. To wybaczanie sobie. To bycie dla siebie miłą. Szanować się, to nie dawać się wykorzystywać. Szanowanie się to brak akceptacji dla byle jak i byle gdzie, to odrzucanie skrawków, okruchów uczuć. To rozwijanie się i bycie coraz mądrzejszą.

Co się zmienia, kiedy zaczynasz się szanować?

Zmienia się wszystko i to szybko.

• ludzie zaczynają ważyć słowa,
• relacje stają się klarowne,
• znikają ci, którzy byli tylko wtedy, gdy było im wygodnie,
• pojawia się spokój, który nie potrzebuje aprobaty,
• decyzje stają się prostsze,
• a ty stajesz się mniej dostępna, ale bardziej obecna.

Dzięki temu szybko odsiewasz to, co nie jest dla ciebie.

Jak zacząć szanować siebie bez afirmacji i bez iluzji?

Nie potrzebujesz mantr. Potrzebujesz faktów.

• mów krócej,
• tłumacz się rzadziej,
• reaguj szybciej,
• odchodź wcześniej,
• nie negocjuj granic,
• nie przepraszaj za konsekwencję.

Szacunek do siebie zaczyna się w momencie, w którym przestajesz robić rzeczy przeciwko sobie. Nie później.

Czy tak się właśnie szanujesz?