Wolę być sama niż samotna w związku

Istnieje najgorszy typ samotności. Gorszy niż cokolwiek, co można sobie wyobrazić. To samotność w grupie, samotność w związku. Teoretycznie masz obok siebie kogoś, kto mógłby dać Ci wiele, ale w praktyce nie dostajesz nic…oprócz cierpienia. Osamotnienia. Niezrozumienia. Goryczy. Mimo że trwasz obok, to bez przekonania. Zamknięta w złotej klatce, jeszcze być może wierzysz, że coś się zmieni. W praktyce jednak trawisz wizję rozstania. Czy zdecydujesz się odejść? Zawalczysz o siebie?

Samotność w związku – dlaczego jest tak zła?

Bycie singielką jest dużo lepsze niż tkwienie w niesatysfakcjonującym związku przez lata. Gdy próby naprawy tego, co się zepsuło, nie przynoszą efektu, czasami pozostaje nadzieja. Że czas zrobi swoje. Niestety on działa zazwyczaj tylko na niekorzyść. Osoby, które odeszły od siebie, jeszcze bardziej od siebie oddala. Nie zażegnuje sporów. Nie wzmacnia nici porozumienia, nie rozpala płomienia uczuć. Przeciwnie. Sprawia, że ktoś, kto znaczył kiedyś tak wiele, staje się obcy.

W miejscu radości jest chłód. Uśmiech zastępuje grymas. Strach przyćmiewa oczy. Co dalej? Jaką decyzję podjąć? A co jeśli decydując się na rozstanie, będę miała tylko gorzej…? Trawię z deszczu pod rynnę? Lepsze to, co jest, smutne, ale oswojone…

Prawda jest jednak taka, że samotność w związku boli bardziej niż ta, której doświadczamy będąc singielką. Bo obok jest ktoś, kto powinien być blisko, a jednak emocjonalnie jest daleko, mimo że “nasz”, to jednak “obcy”. To rozdźwięk między oczekiwaniem a rzeczywistością, który potrafi niszczyć poczucie własnej wartości. Wierzysz, że zasługujesz na coś lepszego, a jednak robisz sobie to, co “najgorsze”.

Przeczytaj, dlaczego lepiej być samą niż z byle kim. Przecież to wiesz, ale czy zdajesz sobie sprawę też z tego?

Samotność mimo bycia w związku

Tkwienie w słabym związku to głupi pomysł. Choć niektórym wydaje się kuszący, bo pozwala zachować upragnione bezpieczeństwo, to tak naprawdę jest to złudna pokusa. Być może zyskujemy bowiem pozory bezpieczeństwa wynikające z posiadania partnera, ale tracimy coś znacznie cenniejszego – szansę na szczęście.

• gdy jesteś samotna w związku czujesz się sfrustrowana,
• zabierasz sobie czas, który mogłabyś poświęcić na coś innego,
• ograniczasz sobie prawo wyboru,
• dusisz się w związku,
• zabierasz sobie spokój,
• i co gorsza tracisz szacunek sama do siebie. Zaczynasz się nie lubić. Karząc siebie, gnębiąc się, wpadasz w bardzo niebezpieczny sposób funkcjonowania, Twój sposób myślenia Cię niszczy.

Gdy masz dzieci, i robisz to dla nich, bo jest to klasyczny związek dla dziecka, czyli pozostajesz w trudnym związku, dajesz im gorzką lekcję. Że osobiste szczęście nie jest ważne, że trzeba robić coś wbrew sobie, że nie należy być odważną. Naprawdę o taki przekaz Ci chodzi?

Czy o taki, że czasami coś się kończy? I wtedy, jeśli naprawdę nic nie pomaga, lepiej się rozstać. By dać sobie szansę na szczęście w pojedynkę lub w parze z kimś innym. Bo to jest ważne. To, jak się czujesz i co się codziennie dzieje w Twoim życiu. Ty jesteś ważna.

Zakończenie TOKSYCZNEGO ZWIĄZKU wymaga odwagi. Tkwienie w nim to forma kary. Dla samej siebie.

Skala samotności w związku jest ogromna

Badania pokazują, że aż 40% osób będących w związkach deklaruje poczucie samotności, mimo że mają partnera. To oznacza, że nawet co druga osoba w relacji czuje się samotna (źródło: The Cigna U.S. Loneliness Index, 2020 – raport o samotności obejmujący osoby w związkach i singli)

Według badań kobiety dwukrotnie częściej niż mężczyźni zgłaszają poczucie emocjonalnego opuszczenia w relacji (źródło: American Psychological Association (APA), 2019)

Wolę być sama niż z byle kim

Jak rozpoznać, że tkwisz w złym dla siebie związku?

Jeśli coraz częściej czujesz, że nie możesz być sobą, że Twoje potrzeby są ignorowane, a rozmowy kończą się milczeniem lub złością: to sygnały, że relacja przestała być miejscem bezpieczeństwa. Samotność w związku zaczyna się wtedy, gdy przestajemy być widziani. Czujemy ulgę, gdy partnera nie ma obok, wyczekujemy chwil bez niego, oddychamy z ulgą, gdy spóźnia się do domu, zasypiamy szybciej, żeby mieć święty spokój.

Samotność w związku jest wtedy, kiedy fantazjujemy o przyszłości bez tego konkretnego mężczyzny. Myślimy o tym, jakby to było w pojedynkę. Zakładamy maskę, zachowujemy się inaczej, gdy jest obok, milkniemy, tracimy entuzjazm.

Objawy samotności w związku

• stres,
• poczucie niezrozumienia,
• lęk o siebie i dzieci,
• brak poczucia bezpieczeństwa,
• lęk przed oceną,
• ukrywanie swoich marzeń, celów, planów,
• fantazjowanie o życiu w pojedynkę,
• odpoczywanie dopiero wtedy, kiedy partnera nie ma obok,
• czujesz się ignorowana, pomijana, niewidzialna,
• brakuje głębokich rozmów,
• pojawia się pogarda, obojętność,
• brak wiary w lepsze jutro.

Psychologiczne skutki tkwienia w złej relacji

W złym małżeństwie umieramy powoli.

Trwanie w złej relacji działa na psychikę jak powolna erozja, dzień po dniu tracisz kawałek siebie, a później znikasz. W między czasie nawet nie wiesz, kim jesteś…. Każde niedopowiedziane słowo, każda zignorowana potrzeba, każdy dzień przeżyty obok siebie zamiast razem: to małe pęknięcia, uszkodzenia w niewidzialnej strukturze, które z czasem stają się przepaścią. Niepostrzeżenie oddalają od siebie w trudny do naprawienia sposób.

Dlaczego to takie niebezpieczne? Bp nadal jesteś z kimś każdego dnia. A ta osoba na Ciebie wpływa i oddziałuje. To dlatego tak bardzo Cię to niszczy.

Kobieta, która jest samotna w związku, czuje, że jest źle traktowana. A skoro tak jest zaczyna wierzyć, że na to zasługuje. Wątpi w swoją wartość, w swoje prawo do miłości, w swoje emocje. Uczy się milczeć, żeby nie wywołać konfliktu. Uczy się nie prosić, żeby nie usłyszeć odmowy. Zabija w sobie uczucia, żeby przetrwać. Jednak nie usuwa z siebie tylko smutku, ale również radość i satysfakcję… Tymczasem to nie tak powinno wyglądać, przecież związek powinien być miejscem, w którym rośniesz, a nie miejscem, w którym powoli znikasz…

Dlaczego nadzieja nas oszukuje i każe zostać?

Nadzieja, że się zmieni, że jeszcze będzie dobrze, że trzeba przetrwać, że każda kobieta tak ma, że taki los, że może nie jest tak źle jak nam się wydaje…

Nadzieja, która każe nam latami trwać jest piękna, ale bywa też okrutna. Daje nam szansę na przetrwanie, ale jednocześnie mydli oczy. To ona każe nam wierzyć, że partner się zmieni, że tym razem będzie inaczej, że wystarczy jeszcze trochę cierpliwości. Nadzieja potrafi przykryć realność jak miękki koc, ciepły, ale nieprawdziwy. To, co sobie wmawiasz, to, co chcesz widzieć nie jest niestety rzeczywistością. Trzymamy się jej, bo boimy się pustki, bo nie chcemy zaczynać od nowa, bo łatwiej wierzyć w ‘może kiedyś’, niż przyznać, że ‘teraz’ już nie działa. Nadzieja oszukuje nas wtedy, gdy staje się wymówką do pozostania w miejscu, które nas rani. To właśnie nadzieja trzyma za serce tak wiele kobiet, które obawiają się ruszyć z miejsca.

Odejście od toksyka jest równie trudne jak życie z nim

Zmiana zaczyna się od odzyskania szacunku…do siebie

Odzyskiwanie szacunku do siebie znamionuje zmianę. To moment, ktory zmienia wszystko. Mówisz, w końcu głośno i bez lęku: mam prawo do życia, w którym jestem ważna.

To chwila bolesnej prawdy, jak pobudka po długim śnie, w której przestajesz usprawiedliwiać cudze zachowania i zaczynasz słuchać siebie.

Szacunek wraca, kiedy stawiasz granice, kiedy mówisz ‘nie’, kiedy wybierasz spokój zamiast chaosu. Wraca, gdy robisz rzeczy, które karmią twoją duszę, czyli szukasz radości poza relacją: odnajdujesz spotkania z ludźmi, którzy cię widzą, pasje, które cię budują, decyzje, które cię wzmacniają i miłość, którą w siebie zatrułaś…w końcu ją oczyszczasz. Szacunek do siebie to nie jednorazowy akt, ale codzienna praktyka, nawyk, który wdrażasz. I każda kobieta może zacząć myśleć o sobie, nawet jeśli przez lata była uczona, że powinna być ostatnia.

Samotność w związku – jak odejść, i dlaczego warto?

Samotność w związku to sygnał, że coś ważnego się skończyło. Gdy ona trwa, jest odporna na rozmowy, próby naprawy i walkę…to czas podjąć decyzję. Wybranie siebie nie jest porażką, jest początkiem nowego życia. Czasem lepiej być samą niż samotną obok kogoś, kto nie widzi Twojej wartości. To nie jest porażka, to jest szansa na odrodzenie się na nowo.

Średni czas adaptacji po rozstaniu trwa krócej niż kobietom się wydaje, to najczęściej 3–6 miesięcy: po tym okresie większość kobiet zaczyna odczuwać ulgę i odzyskiwać poczucie własnej wartości. Bardzo szybko pojawia się uczucie szczęścia i poczucie satysfakcji, a niekiedy żal, że tak długo się zwlekało…

Nie mogę sobie wybaczyć, że bezsensownie walczyłam o ten związek…

1. Pisz dziennik, żeby wiedzieć, co się dzieje.
2. Wracaj do chwil, które mówiły Ci, aby zawalczyć.
3. Codziennie rób coś dla siebie.
4. Zadbaj o bliskie relacje z przyjaciółmi.
5. Afirmuj. Mów sobie dobre rzeczy.
6. Medytuj, odpoczywaj, dbaj o siebie. Trudny związek może wysysać energię życiową i niestety zwiększać ryzyko depresji. Trwanie w złym związku zwiększa poziom stresu o 34%, a ryzyko depresji aż o 70% (University of Michigan, Journal of Health and Social Behavior, 2014)
7. Rozmawiaj z zaufanymi osobami.
8. Udaj się do psychologa i poszukaj wsparcia.