Życie się zmienia. I dobrze, zwłaszcza, że po 40 jest zdecydowanie lepiej niż kiedykolwiek wcześniej. Także dlatego, że odrzucamy to, co nam nie służy. I wybieramy wszystko to, co nas buduje. I o tym jest właśnie poniższy artykuł. O tym, że rozumiemy, co jest największym błędem i zaczynamy żyć sensowniej.
Po 40 mam już dość marudzenia i krytykowania
Jaki błąd popełniamy przez wiele lat życia?
Za mało się szanujemy to raz. Dwa, pozwalamy, żeby ktoś marnował nasz czas. To duet kombo.
Z wiekiem dojrzewamy (najczęściej). Zdecydowanie lepiej cenimy swój czas. Mając 40+ lat, wiemy, że jest on skończony. Nie mamy go tak wiele, jak mogłoby się wydawać. I właśnie to pozwala nam odciąć się od tego, co zabiera nam energię. I wreszcie planować swoje życie bardziej świadomie.
Nie chcemy marnować czasu na marudzenie i krytykowanie i to na każdym kroku. Bo i po co?
Pewnie znasz takie osoby, które mówią dużo, często ziejąc jadem i otacza je zła aura? Przebywanie w ich towarzystwie jest jak największa kara. Na szczęście zazwyczaj można z trudnego towarzystwa zrezygnować. To ważne, żeby niepotrzebnie się nie obciążać. I w pewnym wieku zaczynamy to rozumieć dużo bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.
Nie chcę już dramatów
Dla niektórych dramaty są paliwem. Są tym, co dodaje energii, co hipnotyzuje, ciekawi…
Jednak im mamy więcej lat, tym bardziej odrzucamy te toksyczne mechanizmy. Można uznać, że dramaty właśnie do nich należą. Nie chcemy ich, a tym bardziej nie możemy spalać na nich swojej energii.
Dużo bardziej cenimy święty spokój niż podkręcanie atmosfery dla życiowych fajerwerków i po to, żeby coś się działo.
Mam dość nieproduktywnych rozmów
Co się jeszcze zmienia?
Na pewno nasze podejście do dyskutowania z kimś jako takiego.
Oczywiście należy rozmawiać i ta zasada sprawdza się niemal zawsze. Jednak czasami przychodzi moment, kiedy nie warto tego robić. I wtedy zamiast kolejne rozmowy, lepsze jest odpuszczenie.
Zwłaszcza kiedy rozmowy są bezproduktywne. Toczą się od dłuższego czasu, ale naprawdę niczego dobrego nie wnoszą.
Można wyobrazić sobie sytuację, kiedy omawiało się dany temat raz, drugi, trzeci. I nic pozytywnego się nie stało. Lub dawało się kolejną i następną szansę, a po czasie okazało się, że naiwnie i bez sensu. Człowiek miał się zmienić, a jednak pozostał taki sam. W pewnym momencie zamiast rozmów bardziej logiczna staje się cisza…
I takie poważne zadanie o siebie.
Nie chcę już roli posłusznej
Po 40 nie zgadzamy się na wszystko. To lekcja z kolejnej życiowej zasady.
Odrzucamy fartuszek grzecznej uczennicy, zdejmujemy ciasne koszule i białe rajstopki ze szkoły podstawowej. Nie siedzimy już grzecznie w kącie. Patrzymy na świat inaczej. Szerzej. Rola posłusznej nie jest już emblematem czy etykietką, która nas definiuje. Już nie. Włączamy krytyczne myślenie.
I robimy to już bez lęku, ale z poczuciem, że naprawdę inaczej się nie da.
Dzięki temu rośnie nasza sprawczość i umiejętność osiągania tego, co nam służy. Zaczynamy iść jak burza. Dosłownie.
Mamy dość związków na siłę
Gdy stajemy się dojrzałe, zazwyczaj już rozumiemy, że tak zwane związki na siłę nie są receptą na życie. Myślenie z kategorii jakikolwiek mężczyzna, oby był, to strzelanie sobie w kolano.
I dokładnie to już rozumiemy. Co wprost ujmuje ten tekst: Nie jesteśmy już zdesperowane, bo bycie samej jest lepsze niż godzenie się na coś, co nam nie służy.
Wiemy już, że bycie za dobrą to naiwność
Czasami przez lata żyjemy tak, jakbyśmy wierzyły, że dobro się mnoży. Im więcej go damy, tym więcej wróci do nas. To ogromny błąd.
Po latach w końcu wiemy, że to tak nie działa. Można być za dobrą. I naiwną też.
Po 40 nie chcesz być już za dobra…i bardzo dobrze – Kobiety to my
Zamiast szczęścia, do którego tęsknimy, usługując tylko innym, zyskuje się wtedy stres i odrzucenie.
Dopiero po latach rozumiemy proste fakty. Nikt nie docenia poświęcenia. Jeśli się na nie decydujemy, to co najwyżej można dorobić się wypalenia. To się nie opłaca ani w domu, ani w pracy. Dlatego zaczynamy się cenić. Tak prawdziwie.
PO 40 wiek przestaje być przeszkodą
Jako dzieci patrzyłyśmy na osoby 40+ i widziałyśmy starców. Dosłownie, osoby z innej planety.
Teraz możemy się śmiać na wspomnienia dawnych spostrzeżeń.
Bo paradoksalnie mając już te mityczne czterdzieści lat, wiele kobiet naprawdę nie chce mieć więcej.
Mówimy wtedy: Mam 40 lat i wcale nie chcę mieć…mniej. Chcę mieć więcej siebie
Dlaczego? Bo może w końcu zaczynamy lubić siebie, a może wiemy już, jak bardzo świat nas do tej pory oszukiwał? Poza tym podejmujemy decyzję i dokładnie wiemy, w jakim miejscu chcemy być za 10 lat. To jest kluczowe.
