Dobra żona nie istnieje, a na pewno nie kilkadziesiąt lat po ślubie. Każda jest zła. Tylko nie każda o tym wie, bo nie brakuje mężów, którzy boją się powiedzieć, co naprawdę myślą….Czy ta nieco przesadzona opinia jest prawdziwa? A może ma tyle wspólnego z obecną rzeczywistością, co zeszłoroczny śnieg? I w końcu jak to naprawdę jest, jak być lepszą żoną według mężów?
Dobre żony nie istnieją…
Dobra żona to niewątpliwy skarb. Podobnie jak dobry mąż. Rzecz tak rzadko spotykana, że aż wyśmiewana i uważana za niemożliwą do spełnienia. Większość wraz z biegiem stażu małżeńskiego na swoją drugą połówkę narzeka, a zdecydowana mniejszość nie ma bliskiej osobie nic do zarzucenia. Mówi się o tak wielu kobiecych wadach, że stanowią one wręcz tematy kawałów i memów. To taki śmiech przez łzy, nie bardzo jest, co z tym zrobić, to pozostaje człowiekowi tylko rozładować emocje niezbyt wyszukanym dowcipem.
A propos, zajrzyj koniecznie tutaj: Szczęśliwej żony nikt nie odbije?
Oczywiście chętnie też sięgamy po uogólnienia. Mówimy o wszystkich kobietach, że każda to i tamto i o tym, że one „zawsze” i „nigdy”. Nie mamy przy tym świadomości, jak bardzo skrzywiamy rzeczywistość i wypaczamy prawdę.
Mało kto wie, że przecież tu nie o prawdę chodzi, tylko o nasze dobre samopoczucie i ciągle silną potrzebę narzekania.
Czego mężowie naprawdę oczekują od żony?
Bycie dobrą żoną to wyzwanie. Często choćby dlatego, że wiele kobiet nie wie, co to dokładnie znaczy. To raz.
Po drugie dla każdego mężczyzny dobra żona może oznaczać coś nieco odmiennego. Każdy człowiek w sposób oczywisty może mieć swoje typy, oczekiwania i preferencje.
Czego chcą mężowie? Okazuje się, że zazwyczaj tego samego, różnice tkwią w szczegółach…
Jakie cechy ma mieć dobra żona?
Okazuje się jednak, że mimo ogromnych zmian w świecie, nadal większość panów pozostaje mocno tradycyjna. I od dobrej żony oczekuje:
- bycia uśmiechniętą,
- wdzięczną,
- doceniającą,
- bezproblemową,
- chętną, otwartą,
- umiejącą mówić, ale też milczeć,
- troskliwą,
- opiekuńczą
Relacje po ślubie mają być raczej tradycyjne, spokojne, bezproblemowe. Mężczyźni nie chcą zmian, bardzo często chcą tego samego, co “było zawsze”.
Dlaczego mężczyźni chcą „spokoju w domu”?
Panowie od kobiet oczekują cech tradycyjnie przypisanych paniom.
Kobieta ma być kobieca, czyli w pewnym stopniu uległa…Nie ma nadmiernie narzekać, ma wyzbyć się roszczeniowości i postawy bojowej.
Panowie podkreślają, że w domu oczekują spokoju. Małżeństwo po latach ma dać poczucie zaopiekowania, docenienia i bycia spełnioną osobą.
W praktyce panowie chcą po pracy móc odpocząć. Oczywiście gdyby wszelkie prace domowe nie spoczywały na ich głowie, (a jakże!) byłoby idealnie…Takiej żony pragną, ale jednocześnie bardzo często takiej też nie doceniają.
Bardzo szybko w domu wszystko robi się „samo”. Zależy im również na wygodzie i komforcie, co nie jest zaskoczeniem. Jednocześnie niektórzy podkreślają, że wszelkie obowiązki są do zrobienia, ale na spokojnie. Czasami część trzeba po prostu odpuścić, przesunąć w czasie, nie koncentrować się na nich nadmiernie.
Tam, gdzie dwie osoby pracują zawodowo, są dzieci i cała lista obowiązków, tam po prostu z pewnych rzeczy trzeba zrezygnować. Wiele odpuścić, poczekać na lepszy czas.
Zwyczajnie nie da się inaczej… I jeśli kobieta tego nie rozumie, oczekując zbyt wiele – jak twierdzą panowie – w domu zaczyna się wojna. Oczekiwania mężczyzn są raczej jasne. W domu może być “względnie czysto” i “wystarczająco”, co w obliczu potrzeb wielu kobiet, aby było “czyściej” i “lepiej”, choćby dla dzieci – rodzi mnóstwo problemów i kłótni “o nic”, czyli “skarpetki na środku pokoju” i “kubek na stole, a nie w zmywarce”.
Z perspektywy mężczyzn żona się czepia. W ocenie żony – on nie rozumie, jak kluczowa jest w życiu dobra organizacja.
Czy kobieta ma być uległa?
Idźmy jednak dalej, bo nie o same obowiązki domowe przecież chodzi…
Często w relacjach kłócimy się o pieniądze. I tu robi się ciekawie.
Panowie najczęściej nie oczekują od żony wielkich karier, zarabiania ogromnych pieniędzy….
Większość czuje się lepiej w tradycyjnym układzie, kiedy to oni zarabiają więcej (dobrze zarabiająca żona jest dla wielu mężów, mimo wielu zmian w świecie, zagrożeniem).
Mężczyźni podkreślają co innego jako naprawdę ważne, przede wszystkim potrzebę spokoju, bycia kochanym i docenianym. Nie chcą w domu konkurowania, ustawicznego marudzenia i wytykania błędów. Pragną normalności, co w ich odczuciu oznacza rozmowy, bycie razem, odpoczynek, wykazywanie zainteresowania.
Paradoksalnie dobra żona nie musi wiele.
- Ma wyrażać jasno, czego pragnie. Nie uważać, że on się domyśli.
- Nie grać. Wprowadzić jasne zasady.
- Być cierpliwą.
- Wyrozumiałą.
- Nie osądzać.
- Dać sobie i jemu luzu.
- Sprawić, żeby było po prostu fajnie, ciekawie i przyjemnie.
- Nie czepiać się „drobiazgów”.
- Mieć realne oczekiwania.
- Swój świat i swoje pasje. Pozwalać również mężowi, żeby to wszystko miał.
A czego potrzebują kobiety?
Kobiety też mają swoje potrzeby, tylko rzadziej o nich mówią, bo przez lata uczono je, że „dobra żona” to ta, która się dostosuje. Kobieta potrzebuje:
- partnerstwa, a nie opieki,
- rozmowy, a nie domysłów,
- prawdziwej obecności, a nie tylko obecności fizycznej,
- poczucia, że jej emocje nie są „problemem”,
- przestrzeni na bycie sobą, nie tylko „żoną”.
I dopiero tam, gdzie obie strony mogą mówić o swoich potrzebach bez lęku, zaczyna się prawdziwa relacja. Tylko czemu to takie proste w teorii, a tak trudne w praktyce?
Co mężczyźni mówią, a co naprawdę mają na myśli?
Może dlatego, że często to, co mężczyzna mówi, nie jest tym, co naprawdę chce powiedzieć.
„Chcę spokoju” oznacza czasem: „nie umiem rozmawiać o emocjach i boję się konfliktu”.
„Chcę, żebyś mnie doceniała” bywa prośbą o zauważenie, że on też się stara, choć nie zawsze w sposób, który kobieta uzna za wystarczający.
A „nie rób scen” to zwykle lęk przed tym, że trzeba będzie zmierzyć się z czymś trudnym.
Pod powierzchnią oczekiwań kryją się potrzeby i dopiero kiedy je zobaczymy, rozmowa zaczyna mieć sens. Problem w tym, że nie umiemy ze sobą tak naprawdę rozmawiać, nikt nas tego nie uczy…tak, jak dobrych kłótni, które paradoksalnie też są w relacji potrzebne…
Co naprawdę niszczy małżeństwa?
Małżeństwa rzadko rozpadają się przez wielkie dramaty. Częściej przez:
- drobne lekceważenia,
- niewypowiedziane pretensje,
- udawanie, że „wszystko jest okej”,
- brak ciekawości drugiej osoby,
- życie obok siebie zamiast ze sobą.
Nie trzeba być idealną żoną ani idealnym mężem. Wystarczy być obecnym, uważnym i gotowym do rozmowy, nawet wtedy, kiedy jest niewygodnie i wszystko w relacji trzeszczy…Zamiast uciekać, stawiać czoła, zamiast milczeć – mówić, itd.
Jak być dobrą żoną, nie rezygnując z siebie?
Mąż chce być dla kobiety ważny. Nie tylko przed dziećmi (zanim pojawią się one na świecie i jeśli się pojawią), ale również po nich.
Nie chce być odstawiony na boczny tor na dłużej niż to rzeczywiście konieczne. Pragnie być zauważany i doceniany. Wielu panów narzeka, że po ślubie czują się wykorzystywani tylko do celu przekazania genów i do zarabiania pieniędzy. I na tym ich rola ma się kończyć… Nie widzą już tego błysku jej w oku, zachwytu i po prostu miłości. Tęsknią za tym, co mieli przed ślubem… Chcą prostszego życia, mniej czepiania się o bzdury, o które kobiety, w ich odczuciu, kruszą zbyt często kopie.
Jak temu zaradzić? Bardzo prosto. To w sumie rada uniwersalna dla obu osób – spędzać razem czas, wychodzić na randki, być dla siebie inspiracją, tajemnicą, zaskakiwać siebie, robić drobne niespodzianki, dbać o siebie, dobrze wyglądać….I jasne, jeszcze najlepiej byłoby zatrudnić kogoś do ogarniania domu i kogoś do zarabiania pieniędzy, żeby wszystko samo się robiło.
Ale wróćmy do rzeczywistości.
Niby to wszystko, co wyżej napisane takie proste, a jednocześnie trudne zarazem. Chodzi o to, aby we współczesnym zwariowanym świecie móc pogodzić często sprzeczne rady oraz potrzeby i razem się rozwijać…dbając o siebie. Bo na końcu i tak chodzi o to, żeby w tym całym chaosie nie zgubić siebie… i siebie nawzajem.
