wtorek, 17 listopada, 2026
Strona główna Kobieta po 40 Ciągłe zmęczenie i lęk, który nie mija? To mogą być objawy perimenopauzy

Ciągłe zmęczenie i lęk, który nie mija? To mogą być objawy perimenopauzy

Gdy liczba postów o perimenopauzie pisanych przez mężczyzn na mojej tablicy się zapętla, czas na wpis na ten temat. Nie z teorii, ale z praktyki. O tym, o czym prawie każda kobieta w pewnym momencie dowiaduje się osobiście, czyli jak to jest nie poznawać siebie. I o tym, czego panowie często nie rozumieją. Choć dobrze, że próbują edukować i zwracać uwagę na problem, nie mówię, że nie. Być może dzięki temu informacja dotrze do wszystkich, również mężczyzn. Perimenopauza to bowiem wyzwanie. Takie, o którym wcześniej niewiele się mówiło.

Tylko spójrz. Z dnia na dzień tracisz siły i czujesz lęk, który nie mija. W czasie, kiedy być może w domu masz nastoletnie dzieci, również z własnymi hormonalnymi zawirowaniami i niedaleko starzejących się rodziców, a do tego pracę i całą codzienność, która nie zatrzymuje się – Ty masz problem wstać rano z łóżka. To nie lenistwo. To bardzo często hormony.

Tak, jak znowu w nocy, kiedy budzisz się o 2 i już nie możesz zasnąć i w dzień, kiedy nie wiesz dlaczego, ale masz wrażenie, że grunt osuwa się pod Twoimi stopami. A do tego czujesz zapach papierosów, chociaż nikt nie pali, walczysz z mgłą mózgową i nie rozumiesz, dlaczego matka natura Ci dokłada problemów, choć sama jest przecież kobietą. Za jakie grzechy to wszystko się dzieje? I dlaczego już Ci żal córek, które przecież też to czeka. Los kobiety. Gorzki i niesprawiedliwy?

Ciągłe zmęczenie i lęk, który nie mija? To mogą być objawy perimenopauzy

Nie ma sprawiedliwości. Perimenopauza jest kobieca

Jeszcze pamiętasz burzliwy czas nastoletni.

Być może masz w pamięci ciążę, jedną lub dwie i to wszystko, co się z nią wiąże, połóg, karmienie piersią lub nie, burze, niestabilność, płaczliwość, drażliwość.

I kiedy w końcu nastał spokój, to o ironio przecież nie na długo.

Nadal czujesz się młoda. Masz nieco ponad 40 lat i bum. Koniec tego dobrego. U drzwi stoi perimenopauza, czyli okres, kiedy znowu Twoje jajniki grają w bęben. Może to trwać 10 lat czy dłużej, czyli dokładnie tyle, ile masz do menopauzy. 

No i pięknie…

I w sumie po co to wszystko, zapytasz?

Czy Twój układ hormonalny nie mógłby nieco Ci sprzyjać, a jajniki nie mogłyby po prostu zasnąć w pewnym momencie? Nie. Okazuje się, że nie.

Nie może.

I wtedy, kiedy czujesz się młoda, w końcu wolna, masz więcej czasu dla siebie…tracisz siły. O zgrozo, komentarz: ani chwili spokoju: sam ciśnie się na usta.

Okazuje się, że cykle robią się krótsze lub dłuższe, miesiączka wygląda inaczej. Boisz się zasnąć, bo wiesz, że pewnie znowu obudzisz się w środku w nocy i nie będziesz mogła zasnąć.

Perimenopauza a sen

Twój mężczyzna śpi. Chrapie, a ty zastanawiasz się, czy nie obudzić go, żeby nie spał tak jak Ty.

Co to za sprawiedliwość? Prawda?

On może. A Ty nie… choć przecież jesteś zmęczona i snu potrzebujesz!

Wkurzasz się, choć powinnaś być spokojna. Oczywiście nie budzisz chłopa, przecież idzie rano do pracy. Tak, jak Ty.

Już za dwie godziny wstajesz, a właściwie jeśli w ogóle zaśniesz, to będziesz zmartwychwstawać. Bo jeśli nie, to wstaniesz szybciej, jeszcze przed budzikiem, bo po co tak leżeć bezczynnie. Wstaniesz tak, żeby nie obudzić całego domu. Jednak wystarczy, że obudzisz kota i on zrobi resztę…

Dosłownie, z ciężką głową, przytłumionym refleksem, sztywnymi stawami, poczuciem, że Twoje barki są ze stali witasz nowy dzień. Do tego być może poczujesz zapach papierosów, oskarżając swojego partnera, że miał rzucić palenie. A on faktycznie nie pali od 20 lat…To Twój układ nerwowy szwankuje. Takie granie na nosie. A co. Przecież może być jeszcze weselej, objawy perimenopauzy to jak zabawa w chowanego.

Perimenopauza a lęk

Żeby było tego mało. Jest coś jeszcze.

Boisz się. Nawet nie wiesz czego, ale ustawicznie odczuwasz niczym nieuzasadniony niepokój, jak na horrorze, który nigdy się nie kończy.

Niby jest wszystko ok, nic szczególnego się nie dzieje, a i tak chodzisz z duszą na ramieniu, czujesz, że coś się zepsuje, że tak naprawdę na to wszystko, co masz, nie zasługujesz, że zaraz ktoś to odkryje i wszystko Ci zabierze. Pojawiają się też obawy, że ktoś zachoruje, Ty sama już niedługo pożegnasz się z życiem, kiedy serce Ci bije nierówno (kolejny objaw menopauzy), zaczynasz pisać w myślach testament. A przecież jeszcze masz tyle do zrobienia.

Często nawet wiesz, że te wszystkie myśli są irracjonalne, dlaczego nierzadko nawet się z nimi nie dzielisz. Zajadasz je, przecież i tak tyjesz…głównie w talii. Więc kolejny cukierek nic nie zmieni.

Perimenopauza – taki los

Idziesz do ginekologa. Tam mężczyzna, niby dobry, polecany, z doskonałymi opiniami…a potem mówi Ci, że taki los, że kobiety muszą cierpieć.

Że to minie, przetrwasz.

Że stres.

Mama tak pewnie miała, babcia…teraz Ty.

Doliczasz w myślach, że potem córki. Cholera, masz dwie. Podwójny cios w przyszłości.

Gdy bliska płaczu (sama nie wiesz, czemu do cholery masz łzy na końcu nosa), powtarzasz, że dłużej nie dasz rady, lekarz zapisuje Ci tabletki antykoncepcyjne, bo nie odróżnia hormonalnej terapii zastępczej od tabletek anty.

Poszłaś do eksperta.

Mówią, że się zna.

Wychodzisz z gabinetu i idziesz do domu. Jeśli można to sunięcie po chodniku nazwać chodzeniem.

Potem patrzysz na męża, którego kochasz i wściekasz się, bo gryzie bułkę za głośno, potem oddycha nie w ten sposób i złożył nie tak ścierkę do naczyń. Cholera. To nie Ty. To perimenopauza.

To ona to robi.

Jednak nie ona, ku zaskoczeniu, trzaska drzwiami. To Twoja nastoletnia córka. Potem brudnymi butami rzuca w przedpokoju Twój syn i dodaje obojętnie…”mama wyluzuj, posprzątam potem”, a Ty ostatkiem sił trzymasz się, żeby nie wybuchnąć. Wiesz, że to potem się zestarzeje i pójdzie spać ze skarpetkami na środku pokoju.

Wieczorem czytasz, że rozwiązaniem jest wyrażać emocje. Obiecujesz zatem sobie, że następny raz będziesz krzyczeć i tupać nogami, a potem położysz się na kanapie i powiesz, że jesteś chora, że to nie Ty, zabierzcie ją ode mnie.

Ją.

Tę przyjaciółkę, która postanowiła zamieszkać z Tobą przez kolejne 10 lat…i tak mocno rozpycha się w łóżku, że nawet sen nie chce przyjść.

Więc czytasz dalej, co powinnaś z tym zrobić.

A tak na poważnie

Perimenopauza to nie fanaberia, wymysł ani kobiece przesadzanie. To realny etap życia, który potrafi mocno namieszać w ciele, głowie, relacjach i codziennym funkcjonowaniu.

Nie każda kobieta przechodzi go tak samo. Jedna niemal go nie zauważy, inna będzie miała wrażenie, że ktoś podmienił jej ciało, emocje i dotychczasowe życie.

Dlatego zamiast słyszeć „taki los” i „musisz to przetrwać”, powinnyśmy słyszeć: „rozumiem, poszukajmy rozwiązania”.

Bo nie, kobieta po czterdziestce nie powinna godzić się na życie w ciągłym zmęczeniu, lęku i niewyspaniu tylko dlatego, że taka jest biologia.

O tym warto mówić najwięcej. Perimenopauza jest kobiecym losem. Ok. Ale kobieta nie musi przechodzić przez nią bez wsparcia.

Tu możesz zostać z nami dłużej. Na kolejne 10 lat a może więcej. Newsletter odpalamy raz w tygodniu. I nie rzucamy brudnymi butami. Co najwyżej szpilkami…

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj