Zostałyśmy wychowane na grzeczne. Nie wolno się przecież złościć. Dobrze wychowane dziewczynki nie tupią nogą. Nie robią scen i nie sprawiają problemów. Siedzą prosto i uśmiechają się. Uroczo. Bo kto to widział tak się “nabzdyczać”. Dziewczyna ma się podobać, przecież ona jest ozdobą, jak róża bez kolców. Płeć piękna. Tu uroda jest walutą i to od niej zależy wszystko. W oddali jest siła, męska, która decyduje. Ty jesteś ładna, a Twój “termin użyteczności” minął. Po 40 wiele się zmienia. Na szczęście. Wiesz, już że lepiej wychowywać córkę na nie-grzeczną i wiesz też, że gdy zastanawiasz się, czy się mu podobasz, już przegrałaś. To złe pytanie. Nie buduj na nim niczego. Zacznij od innego.
Czy się mu podobam. O pytaniu, które nurtuje pokolenia kobiet
Niektórzy mówią, że to mężczyźni wybierają kobiety. Ale przecież zainteresowanie działa w obie strony. On może wykonać pierwszy krok, zabiegać, wysyłać sygnały. Ostatecznie jednak to również kobieta decyduje, czy chce tę znajomość rozwijać. Zaloty były zawsze grą mowy ciała, wymianą spojrzeń i oczekiwań, które się za nimi kryły….
Przez lata byłyśmy uczone tego, jak się podobać, jak siadać, żeby nie zajmować dużo miejsca, jak zakładać nogę na nogę, jak stąpać na wysokich obcasach, żeby wyglądać kobieco, obserwowałyśmy, jak kobiety eksponują swoje atuty, długie nogi, wcięcie w talii, biust. Każda epoka podkreślała różnice między płciami.
Ostatnio coś się zmieniło. W modzie są bardzo szerokie ubrania, które ukrywają różnice między płciami. Na wybiegach najbardziej znanych projektantów mężczyźni są delikatni, a kobiety mniej kobiece niż kiedykolwiek. Rośnie też niejasność w zakresie tego, jak powinien wyglądać flirt. To, co było dozwolone dawniej, dzisiaj coraz częściej jest źle widziane.
Kobiety obruszają się na zbyt intymne zaczepki. Mężczyźni często boją się odezwać i zagubieni w meandrze zasad, odpuszczają. Udają obojętnych i niedostępnych, początkowo zabiegają, potem znikają. Raz są obok, a potem całkowicie odpuszczają relację, olewając kogoś, kogo wcześniej tak mocno wyróżniali.
Nic dziwnego, że coraz częściej kobiety są zdezorientowane i pytają – czy się mu podobam.
Dawniej było to jasne, czy mu się podobasz, dzisiaj niekoniecznie
Mężczyzna, któremu się podobała kobieta:
- był obecny,
- zaangażowany,
- zadawał pytania,
- słuchał, co ona mówi,
- patrzył jej w oczy, a wcześniej mierzył ją wzrokiem,
- proponował spotkanie,
- gdy dostawał kosza, zapraszał na randkę nierzadko kolejny raz.
Dzisiaj to nie takie oczywiste. Wielu panów “zepsutych” nadmiernym zainteresowaniem kobiet i nieskończoną liczbą opcji, odpuszcza. I nawet gdy są zainteresowani, nie pokazują tego. Grają rolę nonszalanta, manipulują obojętnością, zachowują się dziwnie i niejednoznacznie, przestają się odzywać, wyrzucają z grona znajomych. Z zewnątrz wygląda to dziecinnie, jednak skala zjawiska jest na tyle duża, że nie sposób jej ignorować.
Nawet jednak uwzględniając zmianę męskich mechanizmów zachowania, aktualne pozostaje coś uniwersalnego, co pozornie jest szalenie proste, ale trudne w praktyce i coś, co rozwiązuje wszelkie kobiece problemy: zmiana zadawanego pytania z “czy mu się podobam” na “czy on podoba się mnie”.
Dlaczego zmiana perspektywy pozwala nam wyjść obronną rękę z pozycji, która wydaje się patową?
Czy on podoba się mnie?
To jest to pytanie. Wiem, żadne zaskoczenie, ale coś istotnego, pokazujące zmianę podejścia. Coś, co zmienia właściwie wszystko.
Nie: czy ja się jemu podobam, tylko czy on podoba się mi. Tak prawdziwie podoba. Bo to, czy się podoba, można stwierdzić dopiero po poznaniu jego charakteru. To, że jest przystojny, można stwierdzić szybko, ale czy jego cechy charakteru są równie dobre, nie jest takie proste, na to potrzeba czasu.
Tu jest kluczowe do oceny, czy on Ci się podoba naprawdę, czy tylko jego fizyczność uruchamia pożądanie?
Czy chcę takiego mężczyzny?
Nie tylko czy chcę, ale też czy rozumiem, jak będzie wyglądało z nim życie?
Często ci faceci, którzy mają największe powodzenie to typy spod ciemnych gwiazd, niestabilni, pewni siebie, traktujący kobiety z góry, ale atrakcyjni właśnie z tego powodu. Ich pewność siebie, a nawet chamstwo sprawiają, że emocje rosną. Pojawia się dopamina, każdy nawet najmniejszy okruch uwagi traktowany jest jak największy prezent.
To, co wtedy odczuwamy, niekoniecznie jest miłością, zazwyczaj to raczej mieszanka fascynacji, niepewności, napięcia i oczekiwania na kolejną porcję uwagi. Mechanizm nagrody potrafi sprawić, że im mniej ktoś nam daje, tym bardziej czekamy na jego zainteresowanie.
Czy dobrze mi przy nim?
Tu kryją się następne tego typu pytania: czy czuję się przy nim pewnie i bezpiecznie? A może jestem pełna niepokoju i ciągle obawiam się, że go stracę? Czy on mnie dobrze traktuje? A może bazuje tylko na graniu emocjami i na wywoływaniu we mnie zazdrości?
Czy jako kobieta czuję się doceniona, zauważona? Czy dobrze traktowana? A może niekoniecznie?
Może jestem tylko przy nim, bo boję się być sama? Może tak bardzo źle myślę o sobie, że wpadłam w pułapkę samospełniającej się przepowiedni?
Co tak naprawdę myślisz o sobie. Samospełniająca się przepowiednia
I tu pojawia się najważniejszy punkt całej tej historii.
Kluczowe jest to, co myślisz sama o sobie. To właśnie decyduje o prawdziwej atrakcyjności.
Bo jeśli w głębi duszy masz wątpliwości: “czy zasługuję”, “czy jestem wystarczająca”, to niestety działasz na swoją szkodę.
Jako te grzeczne nauczyłyśmy się siedzieć cicho, nie odzywać się, czekać aż nas znajda. Gdy mężczyzna się nami zainteresuje, niekoniecznie nawet ktoś wartościowy, to często zaczynamy wierzyć, że skoro jest, to nie ma co wybrzydzać. To czasami dobra rada, ale tylko wtedy, kiedy szczerze odpowiemy sobie na pytania powyżej.
Bo jeśli nie podoba Ci się ten mężczyzna, nie czujesz się przy nim dobrze, nie tworzycie razem związku, który daje spokój i dobro, to nie ma sensu się oszukiwać. Wierząc, że Twój los jest z góry określony, że nie ma sensu starać się, że nie ma po co się wychylać, zostajesz dokładnie w tym miejscu, w którym rzucił Cię los. Także w relacjach.
Nasze oczekiwania wpływają na zachowania ludzi. Jeśli czujemy, że ktoś jest nie w porządku, pewnie się taki stanie. Wtedy odczuje naszą niechęć i odpowie niechęcią. To dlatego tak ważne jest, żeby pracować nad przekonaniami. Gdy prawdziwie w nie wierzymy, że świat jest dobry, ludzie odpowiedni, ja sama dobra, to tak się często właśnie dzieje.
Jeżeli z kolei uważasz się za przeciętną, brzydką i głupią, nigdy nie uwierzysz, że dobry i wartościowy mężczyzna się Tobą zainteresuje. I nawet jeśli się to stanie, tak bardzo będziesz wątpić w jego szczere intencje, że wszystko skończy się szybciej niż zaczęło.
To dlatego od przekonań trzeba zacząć. Nie pytać, czy ja się mu podobam, ale czy on mi się podoba. Tu tkwi ta różnica, zazwyczaj potrzeba lat, żeby to zrozumieć. Chyba, że wcześniej przeczyta się artykuł taki, jak ten. 🙂
Chcesz kolejne teksty? Zapisz się na newsletter Kobiety To My i buduj społeczność dojrzałych kobiet, tych, które chcą lepszego świata dla swoich córek…i synów. Bo świadomość działa na korzyść nas wszystkich. Tak jak mądre życiowe wybory, które wpływają właściwie na wszystkie aspekty życia. Zapisz się!
