Napisz o mojej mamie, która nie dzwoni. Takich jest sporo. Siedzących wysoko na tronie na szklanej górze. Są nieosiągalne, dumne, matrony. To emocjonalnie niedostępne matki. Zimne, ale zapracowane. Nie mówią wiele, ale stosunkowo sporo dla nas robią. Tak okazują miłość. Ma być dobrze. Na zewnątrz. W środku bowiem hula wiatr.
Matki na szklanych górach – kim są?
Napisz o takich mamach, co to nigdy same nie dzwonią i nie zapytają co słychać. Nie odzywają się pierwsze. Same z siebie nie przyjeżdżają. Gdy Ty dzwonisz, odbiorą, wiadomo, pogadają, ale czujesz mur.
Jakbyś rozmawiała z kimś, kto jest zamknięty w szklanej kuli. To chłodna matka. Komunikacja jest utrudniona, jakaś taka nienaturalna. Niby ktoś z Tobą rozmawia, ale czujesz, że jest gdzie indziej. Nie jest skupiony na temacie rozmowy. Nie nawiązuje kontaktu, nie zadaje pytań, nie podtrzymuje kontaktu. Jednak z uśmiechem na twarzy poda Ci zupę i pieczeń. To mama, która nie okazuje uczuć.
Wiele kobiet dorasta z emocjonalnie niedostępną matką, która nie dzwoni, nie pyta, nie inicjuje kontaktu… To pozostawia ślad na całe życie. I pytania, które wracają jak bumerang: dlaczego moja mama nigdy do mnie nie dzwoni, nie pochwali, nie zapyta, nie zauważa.
Lęk przed bliskością
Bliskość można budować na wiele sposobów. Dla jednych najważniejsze są czyny, dla innych słowa. Prawda jest taka, że przeciętny człowiek potrzebuje jednego i drugiego. Gdy bowiem w czynach wszystko się zgadza, ale słów brakuje, to jest dziwnie. Podobnie jak są słowa, ale czynów brak, wtedy też nie jest dobrze.
Kobiety zamknięte na szklanej górze, gdy są matkami doskonale sobie radzą z przyprawianiem grochówki, świetnie ubijają kotlety, z perfekcją godną pozazdroszczenia plotą warkocze, sprawdzają plecaki, prasują ubrania. Mają w domu wszystko to, co trzeba. Rzadko nawalają, tak zwyczajnie po ludzku. Pieką pyszne ciasta, świetnie realizują się w pracy. Rozwijają się mentalnie, czytają mądre książki. Jednak wydaje się, że robią to wszystko, by nikt nie mógł im niczego zarzucić. A może po to, by usprawiedliwić się same przed sobą? Tak jak uzależniony od cukru zajada stres, tak one przepracowują dystans do własnej córki, skracając go własną pracą, potrawami i czystym domem, ale nigdy szczerą rozmową?
Bo gdy przychodzi czas na ważne rozmowy, one nie dają rady. Nie potrafią, a może nie chcą. Zamykają się w sobie. Nie otwierają się. Mówią spokojnie ze swojego tronu, gdzieś z oddali, patrząc na wszystko z góry. Trudna relacja z matką często właśnie tak wygląda.
Osobowość wypierająca emocje – Kobiety to my
Zimne czy zagubione?
Dlaczego niektóre matki nie potrafią dać ciepła swoim dzieciom? Dbają o wszystko i wszystkich, ale nigdy nie inicjują kontaktu? Nie dzwonią, nie zapytają, co słychać, nie podyskutują na poważniejsze tematy? Nie przytulą? Zamiast bliskości w słowach oferują „jeszcze ciepłą szarlotkę”?
Czego one tak bardzo się obawiają, nie odzywając się niemal wcale? W końcu, jak radzić sobie z chłodną matką?
Wchodzisz do kuchni. Mama stoi przy blacie, kroi warzywa. Uśmiecha się, ale jej oczy są gdzieś daleko. Podaje Ci talerz zupy, ale nie zadaje ani jednego pytania.
„Nie potrafiłam dać Ci ciepła”
Perfekcyjne panie domu, które są też pozornie idealnymi matkami rzadko pokazują swoje prawdziwe uczucia. Nieświadomie budują mur wokół siebie. Z idealnymi uśmiechami i pustym spojrzeniem proponują pokarm dla ciała, ale nigdy dla duszy.
Coś w nich jest dziwnego, coś, co budzi sprzeciw, zwłaszcza tych córek, które pragną bliskości takiej prawdziwej. Nie są w stanie zaakceptować ciepłego obiadu i zimna w oczach. Ciągle się zastanawiają, dlaczego jeśli same nie zadzwonią, to mama nie zadzwoni do nich? Nie zapyta, nie poszuka kontaktu? Emocjonalnie niedostępna matka to nadal matka, ale taka, która nie daje tego, czego dziecko, małe, czy dorosłe tak mocno potrzebuje.
Jak radzić sobie z matką, która nie dzwoni i nie okazuje uczuć?
Życie z chłodną matką to życie w ciągłym napięciu. W dorosłości jednak uczymy się, jak ustalić granice z mamą, która nie potrafi być blisko.
- ustal własne granice – nazwij swoje granice, powiedz o granicy spokojnie i prosto, reaguj, gdy granice są naruszane, buduj krok po kroku nowy styl kontaktu.
- zadbaj o swoje potrzeby emocjonalne – to nie egoizm, ale zdrowe podejście do siebie. Daj sobie prawo do emocji i wprowadź rytuały, które Cię nakarmią i uspokoją.
- przestań czekać na zmianę – niestety zmiana często nie następuje, a czekanie na nią tylko odbiera Ci energię. Nie rób tego. To nie ma sensu.
- zbuduj wsparcie poza rodziną – nie oczekuj od rodziny, gdy ta nie daje. Zbuduj wsparcie poza rodziną.
„Bo taka była moja mama”
Problemy w budowaniu relacji są przekazywane zazwyczaj z pokolenia na pokolenie. Jaka matka, taka córka, a jaka babcia, taka wnuczka. Kobiety pod tym kątem mają szczególnie skomplikowane życie, bo wymaga się od nich stosunkowo dużo.
Matki nieinicjujące kontaktów mogą mieć wiele powodów. Nie chcą się narzucać, nie chcą przeszkadzać, czują się niezrozumiane, uważają, że to do nich należy dzwonić, to ich pytać o samopoczucie. Wychowane w poczuciu, że matka jest najważniejsza. Są też takie, które mają swoje życie tak bujne, że zwyczajnie nie mają czasu na „niańczenie dorosłych córek”. Jest też inna grupa kobiet. Taka, która nie dostała uwagi, zainteresowania i ciepła od własnych mam i dlatego w podobny sposób wychowują własne córki.
Teoretycznie nie robią nikomu krzywdy. Uśmiechają się. Podadzą do stołu. A że potem milczą, to…no takie już są. I trzeba to zaakceptować?
FAQ – Najczęstsze pytania o matki, które nie dzwonią i nie okazują uczuć
Dlaczego moja mama nigdy do mnie nie dzwoni?
Powodów może być wiele: lęk przed bliskością, przekonanie, że „nie chce się narzucać”, wzorce wyniesione z domu albo emocjonalna niedostępność. Często to nie brak miłości, lecz brak umiejętności jej wyrażania.
Czy to normalne, że mama nie okazuje uczuć?
Niestety tak, wiele kobiet wychowało się w domach, gdzie emocje były tłumione. To nie jest zdrowe, ale jest częste. W dorosłości córki często muszą same nauczyć się języka bliskości, którego nie dostały.
Czy chłodna matka może mnie kochać?
Tak. Miłość nie zawsze idzie w parze z umiejętnością jej wyrażania. Niektóre matki kochają czynami, ale nie potrafią dać ciepła emocjonalnego. To jednak nie zmienia faktu, że brak słów i bliskości boli.
Jak rozmawiać z mamą, która nie słucha?
Najlepiej krótko, jasno i bez oczekiwania natychmiastowej zmiany. Warto mówić o swoich uczuciach, a nie o jej błędach. Czasem pomaga komunikat: „Chcę, żebyś mnie wysłuchała, nie oceniała”.
Jak ustalić granice z mamą?
Granice to informacja, gdzie kończysz się Ty, a zaczyna druga osoba. Można je stawiać spokojnie: „Nie chcę rozmawiać o tym temacie”, „Potrzebuję czasu dla siebie”, „Zadzwonię, kiedy będę mogła”.
Czy można naprawić relację z mamą w dorosłości?
Tak, ale tylko wtedy, gdy obie strony są gotowe na zmianę. Czasem relacja nie stanie się bliska, ale może stać się spokojniejsza i mniej bolesna. Czasem też uzdrowienie polega na zaakceptowaniu, że mama jest jaka jest.
Dlaczego czuję się winna, gdy mama się nie odzywa?
Bo jako dzieci uczymy się, że to my odpowiadamy za emocje rodzica. W dorosłości ten schemat zostaje. To nie Twoja wina — to wzorzec, który można przepracować.
Czy to moja wina, że mama jest chłodna?
Nie. Jej emocjonalność została ukształtowana na długo przed Twoim pojawieniem się na świecie. Nie jesteś przyczyną jej dystansu.
Jak zadbać o siebie w relacji z trudną mamą?
Przede wszystkim: nie czekać na coś, czego ona nie potrafi dać. Zbudować własne źródła wsparcia, nauczyć się stawiać granice i traktować siebie z czułością, której zabrakło w dzieciństwie.
